Castro de Baronceli

Concurso de microrrelatos

2012-01-27T13:31:00.002+01:00

A Biblioteca convoca o II Certame de Microrrelatos. Esta vez o concurso será de "contos de Entroido": os microrrelatos deberán ter como tema, directa ou indirectamente, o Entroido. O gañador levará un premio consistente nunha comida-degustación dun típico cocido galego nun afamado restaurante da comarca. Dende eiquí animamos a participar a todos. Atentos ás bases, que podedes consultar on-line na seguinte ligazón.

Clases de xadrez na Biblioteca

2012-01-13T13:27:00.003+01:00

A Biblioteca organiza unhas clases para todo aquel que queira aprender -ou perfeccionar- a xogar ó xadrez. O cursiño sería no recreo dos luns, despois de comer. Os que esteades interesados, apuntádevos na mesma Biblioteca, no papel que hai no corcho...

Novidades

2012-01-13T13:17:00.003+01:00

Os Reis tráennos algunhas novedades editoriais: Donde los árboles cantan, de Laura Gallego, e Rubí, de Kerstin Gier. Ah! E tamén Mi hermana vive sobre la repisa de la chimenea, de Annabel Pitcher... Correde que voan!

Campaña de préstamo de libros para o Nadal

2011-12-16T19:04:00.002+01:00

Xogo de pistas

2011-11-14T18:03:00.003+01:00

Unha nova edición do xogo de pistas... Apúntate á unha auténtica proba de fondo para os teus coñecementos e as túas habilidades de busca de información...

Open publication - Free publishing - More biblioteca

Promo das últimas novidades na Biblioteca

2011-11-14T17:18:00.004+01:00

Dámoslle publicidade os últimos éxitos de narrativa xuvenil que xa están nas estanterías da nosa Biblioteca (ben, en realidade, a día de hoxe xa están todos emprestados). Trátase da afamada novela xuvenil da escritora española María Fernández-Ponte, Nunca seré tu héroe, e de Traición, de Scott Westerfeld, o primeiro libro dunha tetraloxía que fai furor nos Estados Unidos.

Concurso de Sudokus

2011-11-04T17:42:00.002+01:00

A Biblioteca organiza o I Concurso de Sudokus do Baronceli, unha excelente oportunidade para que todos amosedes a vosa lóxica e pericia cos números, ó mesmo tempo que pasades un bo rato. Participade!

Xogos para a Biblio

2011-10-06T13:20:00.002+02:00

Comezamos o novo curso fornecendo a Biblioteca de xogos coma o trivial, o intellect, o rummikub... Coñéceos e disfrútaos!

Botánica

2011-09-23T11:54:00.009+02:00

O último trimestre do curso 2010/2011 o equipo da Biblioteca deseñou unha serie de actividades que xiraron ó redor da botánica. A idea motriz foi darlle impulso á noción da biblioteca como un recurso interdisciplinar de apoio ós distintos departamentos didácticos. O primeiro tema que se nos ocurriu, pois, foi a botánica, e esperamos que a este sigan outros tales coma xeografía, zooloxía, música, etc. Así que empezamos por ambientar a sala. O primeiro que fixemos foi "plantar" poemas que falaran de botánica, e así quedou a cousa...

...e, por suposto, seleccionar libros de botánica e polos no expositor para que quedaran ben visibles e os rapaces se animaran a coller algún en préstamo...

O seguinte paso foi facer na biblioteca (e fora dela) espazos divulgativos: os cactus, as árbores, as flores, as froitas, as verduras... A gracia era, naturalmente, dar as pertinentes explicacións ó lado de exemplares vivos...

Algún mensaxiño, de paso, que calara nos rapaces de xeito fácil e animara a súa conciencia medioambiental...

Tamén animamos ós alumnos a traer cadansúa planta...

En xeral, pensamos que a experiencia foi positiva e serviu para dinamizar da Biblioteca, a pesares de que non nos dou tempo a levar adiante actividades que tiñamos preparadas ou en vías de preparación, coma unha sesión de busca de información relacionada coa botánica, ou un concurso de fotografía botánica, cousas que esperamos facer no recén inaugurado curso.

Biblioteca do CEIP Castiñeiro de Laza

2011-05-19T00:43:00.002+02:00

Unha maravilla o que están a facer os responsables da Biblioteca dun pequeno colexio da comarca, o CEIP O Castiñeiro de Laza. Ánimo e a seguir así.

Blog Biblioteca CEIP O Castiñeiro (Lhttp://www.blogger.com/img/blank.gifaza)

Promo "Perdona si te llamo amor"

2011-03-01T02:41:00.004+01:00

Auténtico furor. Perdona si te llamo amor, o libro de Federico Moccia, xa é con diferencia o gran éxito en préstamos no Baronceli neste curso 2010-2011. Non sabemos canto de mérito ten Iker Casillas neste boom, pero o certo é que a historia de Niki e Alessandro enganchou ben enganchado. Tanto foi así que os alumnos pediron máis, e para satisfacer a demanda, dende hai un par de semanas, Perdona pero quiero casarme contigo, Tengo ganas de ti e A tres metros sobre el cielo xa están nas estanterías ao dispor de todos na Biblioteca. A por eles que voan!

Promo "Perdona si te llamo amor"

É tempo de lírica

2011-02-25T15:35:00.008+01:00

No IES Castro de Baronceli é tempo de lírica. O Equipo da Biblioteca organizou unha actividade temática coa poesía lírica coma protagonista, iniciativa que ten coma obxectivo acercar os alumnos á poesía, quitar esa especie de medo natural que parece que lle teñen os máis xóvenes. O lema elixido para concienciar de que a poesía forma parte das nosas vidas é: "Dis que non che gusta a poesía; e logo, as letras das cancións, que son?". Algunhas columnas do Instituto foron decoradas con letras de cancións dos solistas e grupos musicais máis escoitados do momento, e os alumnos teñen oportunidade de colgar as letras das súas cancións favoritas.

Paralelamente, na Biblioteca exponse unha selección de libros de poesía, que conta con autores xa clásicos coma Neruda ou Bécquer, entre outros.

Tamén se lle entregou a María Peña Damorín o premio correspondente ao concurso de poesía amorosa, organizado co galo do día de San Valentín: unha cena para dous persoas nun restaurante de Verín e que foi un éxito de participación. Merecido o premio para María, coma podemos ver nos versos do seu poema, que está ademáis exposto no chan, diante das escaleiras, para que todos poidan lelo e mesmo pisotealo ;-)

Exposición de carteis

2011-02-25T15:22:00.004+01:00

Estas son as imaxes da exposición de carteis "Amores para a historia, as mellores historias de amor", organizada co galo do San Valentín. O alumnado ten a oportunidade de votar os mellores carteis.

San Valentín...

2011-02-07T13:35:00.005+01:00

Co galo de San Valentín, festividade que sempre receben con entusiasmo os nosos adolescentes, a Biblioteca puxo en marcha un certame de poesía lírica amorosa (as bases están a dispor de todos nos carteis pegados no Instituto) cun suculento premio: un romántico xantar para dous persoas nun restaurante de Verín. Así que toca participar.

A poesía lírica amorosa clásica tamén estará presente, con algunha lectura e exposición dos textos mais fermosos da literatura mundial. De Garcilaso a Neruda, de Quevedo a Bécquer, teremos oportunidade de apreciar esos textos que recitaron xeracións de namorados. Ademais, coma podedes ver os que desde hoxe visitedes a Biblioteca, xa están en privilexiada colocación o best-seller de Federico Moccia, Perdona si te llamo amor, apaixoante historia de amor que, coma puidemos ver no Biblioboletín, vén recomendado por Iker Casillas :-)

Por outra banda, todos os grupos farán -en formato cartulina e en formato powerpoint- un repaso polas principais parellas (reais ou de ficción) que protagonizaron apaixoantes historias de amor -ou desamor-. Os traballos estarán expostos durante toda a semana e de seguro que aprendemos cousas interesantes.

Inauguramos espazo informal...

2011-01-19T20:21:00.003+01:00

Coma podedes ver, tras unhas xeitosas compras en IKEA, inauguramos a pasada semán un espazo informal, esperamos que atractivo tamén, para que os rapaces estean máis cómodos e teñan un motivo máis para pasar o seu tempo de lecer na Biblioteca. Dende logo, ninguén que saibamos puido resistir a tentación de probar estes novos "pufs"...

Clube de lectura BARONCELEO

2011-01-12T19:01:00.003+01:00

Empezamos o ano ben! Ao clube de lectura do Baronceli, o Baronceleo, venlle ser concedida da Consellería de Educación unha axuda de 600 euros. Aproveitamos para animar a todos os alumnos e profesores a participaren nas distintas seccións do Clube.

Todo un exemplo

2011-01-05T15:29:00.004+01:00

Irina Fernández, unha rapaciña ourensana de oito anos, decidiu facer este ano unha cousa diferente no Nadal: recaudar cartos coas galletas que vendía e regalarlles libros a rapaces con poucos recursos. Un exemplo digno de imitar.

(ver a nova completa en http://www.farodevigo.es/portada-ourense/2011/01/05/reina-maga-galletas/506027.html ).

Mochilas viaxeiras

2010-12-23T14:22:00.003+01:00

Dúas mochilas partiron de viaxe este nadal cara dous fogares doutros tantos rapaces de 1º da ESO. As mochilas conteñen varios libros, revistas, DVD que toda as súas familias poderán disfrutar durante estas vacacións de nadal. Esperemos que cumplan o obxectivo desexado. Tamén tódolos nenos de 1º recibiron o seu "cuaderno viaxeiro", unhas libretiñas ben xeitosas onde anotar todas os libros que vaian lendo. Pola nosa parte, moi bo Nadal e bo 2011. E coma sempre, o de sempre: FELICES LECTURAS!!!

"O outro Nadal", por Pablo Pérez (alumno de 4º A)

2010-12-23T14:12:00.003+01:00

O último día de clases, antes das vacacións, a Biblioteca entregou o premio do concurso de microrrelatos nadaleiros, consistente nunha minicesta de Nadal (todo "mini", coma podedes ver :-) O gañador por decisión unánime foi Pablo Pérez Alonso, cun microconto narrado dende a óptica, en primeira persoa, dunha persoa sin teito que sofre a soidade e insolidariedade dunha sociedade á que nestes días se lle enche a boca de bos desexos e boa vontade.

O outro Nadal

Sempre no Nadal, desde o meu ruín fogar, escoito a nenos e pais pasar, felices falando dos regalos, da cea de Noiteboa... Toda unha vida sen coñecer esas sensacións. Nunca tiven a sorte de recibir un agasallo de neno,sen pais que mo fixesen. Nunca tiven ninguén ao meu lado. Nunca tiven traballo. Nunca tiven paredes nas que esconderme do frío. Que fixen? Que mal faría para ter esta vida? Vexo pasar á xente cargada con bolsas de regalos e comidas navideñas. Vexo a lata de comida que me deron no comedor social, e que espero que me aguante varios días. Vexo á xente abrigada e ben vestida. Vexo a miña sucia chaqueta, os meus rotos zapatos e a miña roída manta. Non me queda nada. Perdín ata a esperanza que nunca tiven. Nestas datas de Nadal,a miña vida perde todo o sentido que non ten. Tento durmir a pesar do ruído dos coches que me pasan por riba,desexando só espertarme ó día seguinte, aínda que non fondo dame igual facelo ou non.

Biblioboletín de Nadal

2010-12-21T20:34:00.002+01:00

A Biblioteca vén de editar un novo Biblioboletín, que podedes ver en versión pdf no seguinte enlace. Abofé que a campaña que Iker Casillas fixo para nós tivo éxito, pois os dous exemplares de Perdona si te llamo amor xa voaron...

Chega o Nadal

2010-12-16T19:25:00.002+01:00

O Nadal xa está aquí, e a Biblioteca do Baronceli vestiuse para recibila coma merece, con árbore e todo: gracias aos alumnos e profes que participaron na decoración da sala... E coma sempre, nestas datas chega o concurso de felicitacións navideñas, que organiza o Departamento de Plástica e o Equipo de Dinamización Lingüística. Moitas delas xa están expostas na Biblioteca, así que pasade a velas! Pero tamén hai oportunidade para os que queiran amosar as súas dotes literarias co certame de microrrelatos de tema navideño que por vez primeira organiza a Biblioteca (mirade as bases!). Os premios de ámbolos dous concursos non podían ser outros que dúas cestas de nadal, claro, así que animádevos a participar que aínda estades a tempo!

Clásicos...

2010-11-25T23:28:00.004+01:00

Os clásicos: historias inesquecibles, historias inmortais, historias que nunca pasan de moda. Esta semana, na Bibliobaronceli, presentamos unha selección de obras que engaiolaron unha tras outra, unha morea de xeracións de lectores: Moby Dick, As aventuras de Ulises, Don Quijote de la Mancha, Os tres mosqueteiros, O conde de Montecristo, La Celestina, As mil e unha noites, Robinson Crusoe, Vinte mil leguas de viaxe submarina, Romeo e Xulieta, Alicia no país das marabillas...

LE UN CLÁSICO: É A ÚNICA COUSA NO VIDA DO QUE NON TE ARREPINTES.

Selección de lecturas para nenos e adolescentes

2010-11-24T16:56:00.003+01:00

Hoxe presentámosvos unha selección de libros recomendados para nenos e adolescentes, feita pola profesora María Luisa Cresta de Leguizamón. Seguro que sacades algunha idea de proveito para unha próxima lectura ;-)

Versión interactiva da primeira edición do "Quijote"

2010-11-11T19:57:00.006+01:00

Aquí está a nova versión interactiva da primeira edición do Quijote, conservada na Biblioteca Nacional. Contén a primeira e segunda partes completas, grabados, música da época, reportaxes interactivas e moito máis. Unha auténtica gozada.

Enid Blyton e "Os cinco"

2010-11-10T15:51:00.006+01:00

As vinteún famosas novelas de Os cinco, de Enid Blyton, unha das novelistas máis lidas de tódolos tempos, xa están na Biblioteca do Baronceli: misterio, acción, intriga, enigma, reto, emoción, desafío, suspense... ao dispor de tódolos alumnos. Benvidos ao universo Enid Blyton!

Samaín na Biblioteca

2010-11-04T10:04:00.003+01:00

O Samaín deixou a súa inconfundible pegada na Biblioteca do Baronceli...

III Encontros de Bibliotecas Escolares

2010-10-30T19:50:00.003+02:00

Esta fin de semana puidemos disfrutar dos interesantes III Encontros de Bibliotecas Escolares, realizados en Santiago, que levaron o título de Variacións sobre a lectura. Foi unha gozada ver aproximadamente un millar de persoas encher o Pazo de Congresos para escoitar as ponencias de especialistas na materia e as experiencias bibliotecarias que se están a levar a cabo en diferentes centros educativos de dentro e fóra de Galicia. A verdade é que houbo unha chea de boas ideas que ao mellor poden ser adaptadas á realidade da Bibliobaronceli... Dende logo, os problemas e os desafíos aos que todos nos enfrentamos son semellantes, e por iso mesmo, é bo compartir as nosas dúbidas e as nosas ilusións, e ver os camiños que toman outras bibliotecas, porque unha boa biblioteca está sempre en permanente cambio, atendendo constantemente o mellor posible as necesidades dos verdadeiros protagonistas, os rapaces.
Aquí tedes o programa dos encontros. E aquí tedes o acceso as diversas comunicacións.

Douscentos anos do primeiro libro impreso en galego

2010-10-17T22:20:00.005+02:00

Hoxe vemos con naturalidade os libros impresos en galego. Pero non hai tanto tempo iso era unha utopía. Xustamente hai douscentos anos publicábase Proezas de Galicia (1910), unha obra sen gran pretensión literaria, escrita por un funcionario da Fábrica de Cigarros, José Fernández y Neyra, quen, a través da conversación "rústica" de dous paisanos, Chinto e Mingote, recreaba con gran colorido a guerrilla que expulsou ao exército de Napoleón.

Para a creación da primeira editorial galega houbo que esperar ata 1885, xa co "Rexurdimento" en plena efervescencia. Foi a través dun archiveiro orixinario de Astorga que sucedería a Murguía coma presidente da Real Academia Galega, Martínez Salazar. Inventou unha marca, "Biblioteca Gallega", que sacou á rúa 52 títulos.

Todo un referente foi tamén a saga dos Carré. Primeiro o pai, Uxío, que de libreiro convertiuse en activo editor de obras en galego e en fundador e primeiro director de A Nosa Terra (1907). O seu fillo, Leandro, asociouse con Ánxel Casal e crearon en 1924 a lexendaria editorial galega "Lar", gracias á que moitos autores escribirían por primeira vez. O segredo do éxito estaba en editar "literatura de quiosco": obras en galego inéditas e cortas, de formato bolsillo, con precio popular (30 céntimos) e tiradas de 3.000 exemplares.

Outras xoias foron o breve percorrido pola etapa de editor de Ánxel Casal e o seu Nós, gracias a quen a famosa revista do galeguismo logrou publicarse case unha década. O golpe de 1936 truncou aquela senda de triunfos editoriais.

Fonte: Paola Obelleiro, El País (http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Proezas/libro/gallego/elpepiautgal/20101014elpgal_15/Tes

Novas adquisicións e "adopcións"

2010-10-15T15:29:00.003+02:00

Nestas dúas últimas semanas, a Biblioteca adquiriu, ademáis dalgúns exemplares correspondentes ás lecturas obrigatorias para este curso, máis de corenta libros de segunda man pertencentes á mítica colección editorial "Barco de vapor". Estes libros -que ademáis saen máis baratos- terán logo unha nova oportunidade de ser lidos, de ser vividos: por iso, máis que adquiridos, estes libros son "adoptados", e esperamos que teñan unha vida ben boa nas mans dos seus novos lectores baroncelianos.

Hora de ler

2010-10-02T15:49:00.003+02:00

Este luns a primeira hora comezará unha nova edición da "Hora de ler", unha iniciativa que trata de fomentar o hábito da lectura. Unha hora á semán todos os alumnos do Baronceli lerán simultáneamente os libros que previamente escolleron na Biblioteca. Agardamos un ano de felices lecturas!

Nova da BMV

2010-09-28T10:08:00.001+02:00

Nova da Biblioteca Municipal de Verín:

O vindeiro venres 1 de outubro, de 18 a 19.30 horas, a Biblioteca Pública Municipal de Verín programa a actividade ‘Outono na Biblioteca’, para nenos con idades comprendidas entre os 3 e 9 anos. Contacontos interpretados por voluntarios e persoal da Biblioteca, manualidades e a confección dun gran mural coa temática do outono de fondo serán algunhas das actuacións programadas. As manualidades se converterán nun agasallo para os maiores da localidade, coincidindo co Día do Maior. Para participar nestas actividades, destinadas a un máximo de 20 nenos, é necesario inscribirse nas instalacións da Biblioteca Pública Municipal ou no teléfono 988-414776.

"Hay que leer, hay que leer..."

2010-09-27T22:05:00.002+02:00

Hoxe deixo para min mesmo e para os meus colegas de profesión esta interesante reflexión... «"Hay que leer, hay que leer..." ¿Y si, en lugar de exigir la lectura, el profesor decidiera compartir su propia dicha de leer?» (Daniel Pennac: "Como una novela", Anagrama, 2001).

israelprofedelengua

Benvidos a unha nova etapa

2010-09-14T01:23:00.005+02:00

Acabouse o verán, e iníciase un novo curso.

Benvidos, bibliobaroncelianos e bibliófilos en xeral, a unha nova etapa, que se presenta desta vez orfa de quen fixo da Biblioteca do "Castro de Baronceli" algo mais cunha sala chea de libros, de Serafín, co que a Biblioteca transformouse nun ente vivo, dinámico, catalizador de case que todas as actividades do centro. Serafín -que anxo que fuches para nós- foise tras catro fructíferos anos, e esperamos que as novas terras que o acollen o fagan coma el merece. Aquí, entanto, pretendemos perpetuar ese labor, e que a nosa Biblioteca continúe a crecer e que nos faga crecer a todos coma persoas e como colectivo. Gracias de antemán aos que faredes da BiblioBaronceli un espazo no que apeteza estar.

Quen esto escribe é o novo e inexperto coordinador,

Israel Rodríguez Gil (israelprofedelengua).

Novo número da LAGAZETADETERZERO

2010-06-22T00:19:00.006+02:00

Todo un exemplo de xornalismo escolar por só un euro.

Parabéns ao equipo de redacción e ao seu director.

ACTUALIZACIÓN. Xa podes consultar a versión dixital deste último número premendo no seguinte enlace.

III Romaría Popular das Letras Galegas

2010-05-26T21:47:00.004+02:00

Información na prensa: Crónica en La Voz de Galicia

Carta aberta aos lectores baroncelianos de "Barro de Medellín"

2010-05-10T19:59:00.004+02:00

Estimado/a lector/a:

O libro que tes entre mans, aínda que o poida parecer, non é unha desas historias relambidas de nenos que describen a indixencia case con pracer.

Si, no mundo existe a pobreza. A miseria radical afecta a dous terzos da humanidade, ambientada no que os xeógrafos deron en chamar tan pomposa como eufemisticamente "países en vías de desenvolvemento". O exemplo que temos aquí son as barriadas paupérrimas de Santo Domingo Savio, en Medellín (Colombia), pero por extensión poderían estar en calquera das cidades de crecemento incontrolado que salpican toda a xeografía da pobreza.

Pobreza material coa súa consecuencia inmedianta de pobreza moral: alcoholismo, violencia paterno filial, ausencia de referentes éticos... Pero, insisto, Barro de Medellín non é unha desas historias relambidas. A narración viaxa con frenética axilidade desde a desgarradora realidade material cara a outra realidade, desta volta inmaterial, menos hostil e esperanzadora: a amizade como valor supremo, a evocadora beleza dunha barriada espallada a lombos dun outeiro desde o que é posible albiscar, ao lonxe, os paraísos perdidos. Aí atopamos o libro, as historias e a literatura como metáfora redentora: a biblioteca de Santo Domingo Savio transformada nunha sorte de reformatorio sen cadeas...

Amigo lector, alumno ou alumna do Castro de Baronceli, que non che aflixa a historia. Ao mergullarte nestas páxinas, transcende o seu envoltorio e recréate na mensaxe que che está trasladando. Lembras a pasaxe na que o Camilo, rexeitado da casa por non poder levarlle ao energúmeno de seu pai a consabida botella de augardente, ten que durmir enchoupado nun vertedoiro? Alí, nese intre de soidade e saudade o noso heroe atopa algo que lle vai salvar a vida: descubre o pracer da lectura, sente a tenrura, a solidariedade da amizade (Andrés).

Polo demais, beizón ao Clube de Lectura por ten tanta sensibilidade á hora de ben aconsellarvos nos vosos inicios como lectores adultos.

Despídese con agarimo,
X. (un lector baronceliano)

Un minuto de publicidade e unha HORA DE LER

2010-05-09T11:20:00.002+02:00

Anuncio gravado polo alumnado de Atención Educativa (2.ºESO-A)

Benvido Maio

2010-05-01T14:52:00.003+02:00

Celebramos os Maios cunha alegoría da primavera. Cunha ofrenda floral da natureza renacida cubrimos as palabras do inverno. Adeus frío, xeada, neve, sarabia... Benvido un tempo novo de risas e poesía. Grazas a todos os cursos que compuxeron e leron cadansúas coplas e, en especial, ao grupo de 4º ESO que cantou esta fermosa composición:

Ilustración: portada de Castelao para a revista Nós.
Poema de Florencio Delgado Gurriarán con arranxos do cantautor Anxo Rei. Pódese escoitar na moi recomendábel páxina Son de Poetas.

Ruta Currosiana

2010-04-28T22:31:00.000+02:00

O alumnado de 3º ESO visitou este luns a Casa dos Poetas en Celanova para coñecer a obra de Manuel Curros Enríquez na súa vila natal. A excursión incluíu a visita guiada ao Mosteiro, a torre de Vilanova dos Infantes e a camiñata duns catro quilómetros pola Ruta Currosiana, entre as localidades de Penalta e Einibó.

Agradecémoslle á Fundación e en especial a Paula, a organización desta magnífica xornada.

Ligazóns: Fundación Curros Enríquez
Visita do curso pasado

Nós lemos para...

2010-04-24T12:51:00.004+02:00

E ti para que les?

2010-04-24T11:49:00.008+02:00

Durante toda esta semana puidemos desfrutar no noso centro da exposición "E ti para que les?". Foi posible grazas á iniciativa do blog dos clubs de lectura da ONG Implicadas no Desenvolmento e ao esforzo cooperativo de moitas persoas das Bibliotecas Escolares de Galicia. A todas elas queremos manifestarlles o noso agradecemento.

Deseño: Jaime Eizaguirre

Carteis

Universo Carballeira

2010-04-20T11:04:00.003+02:00

Chovía o venres 16 no patio do castro de Baronceli, non alustraba nin tronaba nin relampaba nin lostregaba... pero chovía, e polas nosas costas corría unha formiga de frío. Escoitabamos contar a Paula Carballeira, e contounos moito: contounos da súa vida, dos seus libros, da súas afeccións dos seus gustos cinematográficos e literarios... e contounos contos ... de medo. Pero non vaiades a pensar que estabamos serios e cariacontecidos, non, rimos ata caer das cadeiras.

Falounos do Lobishome de Candeán (libro de lectura de terceiro), contounos como xurdiu a idea do libro, ilustrounos sobre a temática do “lobishome” (temática moi socorrida na tradición oral galega), e respostou ás nosas preguntas sobre o libro e sobre canto quixemos preguntarlle.

Pero amigos e amigas, despois, na segunda sesión, contounos contos e aí estivo o bo, revivimos a nosa infancia, cando os maiores nos contaban contos para durmir e sempre pediamos: “por favor, só outro”. Rememoramos o sabor da intriga, a unidade de efecto e a esencialidade do remate que dicía Dieste. Mastigamos cada unha das súas palabras nun tempo que nos pareceu curto. Os mortos misturáronse cos vivos, escoitamos contos de medo tradicionais e contos de medo xaponeses.

Como xa dixen a choiva repicaba nos vidros e polas nosas costas derrapaba unha formiga fría levando unha carguiña de medo, pero rimos moito. O riso e a gargallada servíronnos de camiño para navegar polo Universo Carballeira.

Beni

Máis fotos na Galería

A Biblioteca Fantástica (concurso literario escolar)

2010-04-19T21:42:00.005+02:00

A Eurocidade Chaves-Verín e a Biblioteca Pública Municipal organizan un Concurso de Narrativa no que poderán participar o alumnado entre os 10 e o os 14 anos matriculado en centros docentes da comarca de Verín ou do municipio de Chaves.
O relato debe ser orixinal e inédito, comprender a seguinte temática: A Biblioteca Fantástica, e ten que presentarse en letra manuscrita lexíbel; a súa extensión non superará, en ningún caso, 4 DIN A4 escritos por unha cara.
O traballo enviarase ou entregarase no Rexistro de Entrada da Casa do Concello de Verín antes do día 28 de maio.

Premios en material deportivo
Os premios consistirán en sortear entre todas e todos os participantes seleccionados obsequios de material deportivo doados por diversos clubs de fútbol: F.C. Barcelona, Monterrei C.F., R.C. Deportivo da Coruña, Lugo C.F., R.C. Celta de Vigo, Verín C.F. e a Selección Española de Fútbol.

Ligazóns:
Bases
Biblioteca Pública Municipal

Paula Carballeira no Baronceli

2010-04-16T23:54:00.007+02:00

Este venres estivo connosco Paula Carballeira, actriz, escritora e contacontos, falándonos da súa vida e obra, e do medo, e dos mortos, e da súa novela O lobishome de Candeán, que o alumnado de 3º leu nas clases.

Algúns rapaces leron un manifesto en defensa da lectura co gallo do Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, e a continuación todos disfrutamos cunha entretidísima sesión de contos.

Un precioso día que nos invitou a mergullarnos máis fondamente no marabilloso mundo da literatura. Graciñas, Paula.

Fotos: Israel

Teatro, tertulia literaria, contacontos e exposición

2010-04-13T21:54:00.010+02:00

A actividade extraescolar desta semana vaise animar especialmente a partir de mañá. O xoves, todos os cursos teñen prevista unha saída para asistiren á representación da obra "QT Meto" a cargo da compañía alavesa Pikor Teatro. Así presentan o espectáculo:

En “QTMeto” abordamos el problema (real o ficticio) del alarmante aumento de
la violencia juvenil, en general, así como detenernos en particular a analizar la naturaleza del llamado acoso escolar o “bullying”, fenómeno en alza en nuestro país según la mayoría de los medios de comunicación. Con el espectáculo queremos plantear el debate entre los jóvenes sobre la sociedad “violenta” que nos ha tocado vivir y sobre el indudable interés de poder disfrutar de otra donde la convivencia sea más solidaria y tolerante.

A actividade está promovida polo Centro de Información ás Mulleres do Concello de Verín. Nesta ligazón podes acceder a varios vídeos para ir abrindo boca:

Vídeos

*************************

O venres, sen saírmos do centro, o alumnado do segundo ciclo encherá a biblioteca para celebrar o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil. Farémolo do mellor xeito que se pode facer: falando de libros cunha das grandes figuras que ten dado a literatura galega nos últimos anos. Estámonos a referir a PAULA CARBALLEIRA que manterá un encontro co alumnado de 3.º ESO lector da súa última novela O lobishome de Candeán. E, ademais, teremos a oportunidade de gozar cunha prometedora sesión de contacontos.
O blog Revolta da freixa fala da novela e recompila os seguintes enlace ao redor dela:

La Voz de Galicia, que a presenta como unha novela de terror.

O blog da Editorial Galaxia, que nos sinala outras fontes críticas.

Héitor Mera, en Vieiros, considera que "O feito de prestarlle tanta atención os personaxes quítalle moito ritmo narrativo á noveliña".

Fervenzas literarias coloca a obra na sección "O mellor do 2009".

***************************

E se aínda vos quedan ganas de marcha para a fin de semana, está aberta a exposición Ríos de Galicia. Tesouros de vida, que amosa unha excelentes imaxes do fotógrafo José Luís González. Atoparás os folletos da mostra e a unidade didáctica no punto de información da biblioteca.

Foto: José Luís González

Rockeiro e lector empedernido

2010-04-07T12:07:00.002+02:00

O guitarrista dos Rolling Stones, Keith Richards, confesa o soño da súa vida: ser bibliotecario. E a min paréceme estupendo. Non só de sexo, drogas e rock and roll viven as estrelas. Un pode ser rato de biblioteca e satánica maxestade ao mesmo tempo; cultivar unha imaxe de crápula e, asemade, estudar o sistema Dewey de clasificación; rockeiro e lector empedernido.
No adianto da autobiografía que publicaba onte o xornal El País tamén se recolle unha cita sobre as bibliotecas que demostran o seu verdadeiro amor pola lectura:

"Cando vas medrando, hai dúas institucións que che afectan especialmente: a Igrexa, que pertence a Deus, e a biblioteca, que che pertence a ti. A biblioteca pública é enormemente igualitaria." Keith Richards

Ligazóns:

Noticia en El País

Sitio oficial dos Rolling Stones

Máis na biblioteca:

Rolling with The Stones. Cuarenta años de gira con los Rolling

Autor/es: Havers, Richard / Wyman, Bill

Editorial: Grijalbo [2003]

Materias: Música rock / The Rolling Stones - Biografías

Localización: 78 / WYM / rol

Biblioblogs da comarca de Verín

2010-04-06T12:04:00.006+02:00

Comeza abril, o mes dos libros. Neste momento, case todas as bibliotecas escolares da comarca de Verín dispoñen de blog para dar a coñecer as súas actividades e amosar os traballos do alumnado. Neles achamos, ademais, valiosas suxestións de lectura para todas as idades, ligazóns de interese para andar pola rede, recursos educativos… Son unha fonte inesgotable de información… Coñéceos.

Os leóns de Medeiros Blog dos usuarios da biblioteca do CEIP Medeiros (Monterrei).

Toleo por ler Blog da Biblioteca do CEIP Amaro Refojo (Verín).

Rúa dos libros Biblioteca do IES García Barbón (Verín).

Bibliochivite Blog da Biblioteca do IES Taboada Chivite (Verín).

Círculo Vermello Blog do clube de lectura do CPI Laureano Prieto (A Gudiña).

Femuro Blog da Federación de Mulleres Rurais de Ourense cun clube de lectura en Verín.

Chumaceira Blog do Equipo de Normalización do IES García Barbón (Verín).

Biblioteca Municipal de Verín Páxina web da biblioteca pública do concello de Verín.

Biblioteca Chaves Portal web da Biblioteca Municipal de Chaves (Portugal).

Un libro espera por ti; búscao!

2010-04-02T00:19:00.005+02:00

Día Internacional do Libro Infantil

Cartel: Noemí Villamuza

Había unha vez
un barquiño pequeneiro,
que non sabía,
que non podía
navegar.

Pasaron unha, dúas, tres,
catro, cinco, seis semanas,
e aquel barquiño,
e aquel barquiño
navegou.

Apréndese a xogar antes que a ler. E a cantar. Os nenos da miña terra entoabamos esta canción cando aínda ningún de nós sabiamos ler. Xuntabámonos en roda na rúa e, disputándonos as voces cos grilos do verán, cantabamos unha e outra vez a impotencia do barquiño que non sabía navegar.
Ás veces fabricabamos barquiños de papel e poñiámolos nas pozas e os barquiños afondaban sen conseguir alcanzar costa ningunha.
Eu tamén era un barco pequeno fondeado nas rúas do meu barrio. Pasaba as tardes nunha azotea mirando como o sol se poñía polo poñente, e albiscaba ao lonxe —non sabía aínda se ao lonxe do espazo ou ao lonxe do corazón— un mundo marabilloso que se estendía alén de onde alcanzaba a miña vista.
Tras dunhas caixas, nun armario da miña casa, tamén había un libro pequeneiro que non podía navegar porque ninguén o lía. Cantas veces pasei pola súa beira sen decatarme de súa existencia. O barco de papel, atoado no lodo; o libro solitario, oculto no andel tras as caixas de cartón.
Un día, a miña man, buscando algo, bateu co lombo do libro. Se eu fose libro contaríao así: “un día a man dun rapaz rozou a miña cuberta e eu sentín que despregaba as miñas velas e comezaba a navegar”.
¡Que sorpresa cando por fin os meus ollos tiveron en fronte aquel obxecto! Era un pequeno libro de pastas vermellas e filigranas douradas. Abrino expectante como quen encontra un cofre e ansía saber o seu contido. E non foi para menos. Nada máis empezar a ler comprendín que a aventura estaba servida: a valentía do protagonista, as personaxes bondadosas, os malvados, as ilustracións con frases a pé de páxina que miraba unha e outra vez, o perigo, as sorpresas…, todo me transportou a un mundo apaixonante e descoñecido.
Desa maneira descubrín que alén da miña casa había un río, e que tras do río había un mar e que no mar, esperando levantar áncora, un barco. O primeiro ao que subín chamábase La Hispaniola, pero o mesmo daría que se chamase Nautilus, Rocinante, a nave de Simbad, a barcaza de Huckleberry, ….todos eles, por máis que pase o tempo, estarán sempre á espera de que os ollos dun neno despreguen as súas velas e lle fagan levantar áncora.
Así que… non esperes máis, estende a túa man, toma un libro, ábreo, le: descubrirás, igual que na canción da miña infancia, que non hai barco, por pequeno que sexa, que en pouco tempo non aprenda a navegar.

Texto: Eliacer Cansino
Tradución ao galego: Ánxela Gracián

Enlaces:

Certames literarios do Concello de Verín

2010-03-28T18:46:00.006+02:00

Para fomentar a creatividade literaria dos estudantes dos centros de ensino da comarca, o Concello de Verín convoca os seguintes concursos dirixidos ao alumnado matriculado en calquera centro docente da comarca.

Certame de RELATO CURTO Antonio Fernández Pérez
O relato deberá ser orixinal, inédito, con temática e estilo libre, escrito en galego. A súa extensión non superará as dúas follas escritas por unha soa cara con tipo Time New Roman de corpo 12, marxes estándar e a un espazo e medio de interliñado.

Certame de POESÍA Xosé Carlos Caneiro Pérez
O poema deberá ser orixinal, inédito, con temática e estilo libre, escrito en galego. Non superará os 24 versos.

Cada centro educativos deberá preseleccionar tres relatos e tres poemas por cada ciclo educativo para envialos á fase intercentros antes do día 5 de maio. Establécense, en cada un dos catro niveis (primaria; primeiro ciclo ESO; segundo ciclo ESO; Bacharelato e Ciclos Formativos), os seguintes premios:

1.º premio: 90 euros.
2.º premio: 60 euros.
3.º premio: 3o euros.
Finalistas: lote de libros.

O Principiño aos quince anos (Clube de lectura)

2010-03-26T23:45:00.017+01:00

As palabras d'O Principiño soaron onte na biblioteca, nas voces do Clube de Lectura de 3.º ESO. Bosquexamos a vida e morte do aviador Antoine de Sant-Exupéry e do seu tradutor ao galego. Levantamos acta da reunión cun sinxelo rexistro bibliográfico. Repasamos a obra desde a dedicatoria ás acuarelas orixinais do autor, como a famosa boa dixerindo un elefante. Aprendemos a ver o mundo con ollos de nenos e sabemos que un baobad, un año, unha flor, un raposo ou unha serpe pódense ler como símbolos. Visitamos o asteroide B 612 e os sete planetas con cadanseu habitante (un rei, un vaidoso, un bebedor, un home de negocios, un faroleiro, un xeógrafo)...
E, sobre todo, falamos da experiencia de ler O Principiño con quince anos e arrincamos a promesa de que volverán a lelo dentro doutros quince.
Xa case sen tempo, gravamos improvisadamente a lectura do capítulo XII. Aínda que se nos atragantasen os adxectivos clave do fragmento lúgubre e perplexo, velaquí as voces de Alba, Noelia, Mabel e Verónica:

O planeta seguinte estaba habitado por un bebedor. Esta visita foi moi curta, pero sumiu ó principiño nunha gran elancolía.
-¿Que fas aí?- preguntoulle ó bebedor, que estaba sentado en silencio diante dunha colección de botellas baleiras e outra colección de botellas cheas.
-¡Bebo!- respondeu o bebedor con tono lúgubre.
-¿Por que bebes?- preguntou o principiño.
-Para esquecer.
-¿Para esquecer que?- inquiriu o principiño, xa compadecido.
-Para esquecer que sinto vergonza- confesou o bebedor baixando a cabeza.
-¿Vergonza de que?- preguntou o principiño, que quería socorrelo.
-¡Vergonza de beber!- dixo o bebedor, que se pechou definitivamente no silencio.
E o principiño marchou todo perplexo. Decididamente ía dicindo para si: "As persoas maiores son moi raras".

Megatoxos con Verne e Gaia (Clube de lectura)

2010-03-23T20:48:00.016+01:00

Hoxe, 23 de marzo, reuniuse na biblioteca o Clube de Lectura de 1.º ESO. Estabamos convocados para falar d'Os Megatoxos e os Templarios da Luz, de Anxo Fariña. Cos nosos xa queridos protagonistas Ninfa, Faísca, Ruxe e Lúa viaxamos no tempo ata o París de exactamente o 23 de marzo de 1889, en plena Exposición Universal. Será casualidade?

Á par que fomos analizando a terceira entrega dos Megatoxos, elaboramos o cartel que recolle as obras dispoñibles na biblioteca sobre a hipótese de Gaia e outros autores mencionados na obra. Por exemplo, Mark Twain e Jules Verne, falecido hai exactamente 150 anos: o 24 de marzo de 1905. Será casualidade?

A sesión foi intensa. Aos poucos iremos mellorando o xeito de falar de libros e a expresar as nosas valoracións sobre a lectura. O título escollido para a vindeira reunión é Barro de Medellín, de A. Gómez Cerdá.

Damos, asemade, as grazas ao alumnado do PCPI que nos axudou a rematar o cartel, expóndose á dolorosa picadura do toxo arnal que medra "casualmente" ao redor do instituto.
______

Ver tamén: visita de Anxo Fariña.

Xadrez para todos (iniciación 1 e 2)

2010-03-12T11:15:00.000+01:00

Xa está dispoñíbel o segundo volume en galego do sistema de aprendizaxe Xadrez para todos, da editorial catalá Balagium editors, cuxa colección completa consta de seis volumes repartidos en tres niveis de dificultade. Os dous primeiros títulos forman parte do nivel de iniciación. Pódense descargar da páxina da Secretaría Xeral de Política Lingüística ou pedilos na biblioteca.

O primeiro manual de iniciación está estruturado en diferentes unidades:

1. Coñecemento do taboleiro e das pezas.

2. Explicación de como se xoga e de combinacións sinxelas con pezas diversas.

3. Comentario de posibles resultados dunha partida e dos mates básicos.

O segundo manual vai un paso máis alá ao tratar:

1. A anotación dunha partida.

2. Explicación das normas básicas, dos típicos erros e dunhas sinxelas orientacións estratéxicas na apertura da partida.

3. Explicación dos tipos de intercambios entre pezas e das distintas combinacións, tanto para conseguir un beneficio de material como para realizar xaque mate.

4. Explicación de varios finais con peóns e/ou pezas menores.

Kafka y la muñeca viajera

2010-03-10T12:03:00.002+01:00

Una tarde, mientras Franz Kafka da un paseo rutinario, ve como una niña de cuatro o cinco años llora desconsolada. Se acerca a ella y le pregunta qué le pasa. La niña, entre sollozos, le dice que ha perdido su muñeca.

Franz se queda sorprendido. De repente, le viene a la cabeza una locura. Le dice que la muñeca no se ha extraviado, sino que se ha ido de viaje. La niña no se muestra muy convencida, pero al final se lo cree.

Al día siguiente, en su encuentro, Franz saca una carta del bolsillo y se la entrega a la niña. Sorprendida, la abre y después de un rato mirándola se la entrega de nuevo porque aún no sabe leer. Franz sonríe y se ofrece a leerla con mucho gusto. A partir de ese día, durante muchas semanas, Franz se convierte en cartero para lo cual tiene que pasar escribiendo durante la noche en su casa las misivas que supuestamente la muñeca envía desde la principales ciudades del mundo. Dora, su mujer, le advierte que no puede continuar con esa locura porque además él está enfermo de tuberculosis y no saben cuanto tiempo le queda de vida. Por eso, Franz se decide a escribirle una carta definitiva. Esa fue la más hermosa de todas, pero también la que más le costó escribir.

A mí me ha gustado mucho este libro de lectura fácil ya que narra una acción muy bonita por parte de una persona adulta con una niña pequeña. Tanto es así que me ha despertado la curiosidad por conocer las obras de Kafka. He empezado con A metamorfose, en gallego, pero no es tan fácil de leer aunque me está sorprendiendo mucho. Ya os contaré.

L. (4.º ESO-D)

Día Internacional das Mulleres

2010-03-08T10:38:00.011+01:00

IMAXE: Bibliocabe

A finais do Século XIX coa revolución industrial as mulleres incorpóranse ao traballo nas fábricas. Se as condicións eran duras para a clase traballadora en xeral, moito máis o eran para as mulleres: xornadas laborais moi longas (máis de doce horas en moitos casos) e salarios inferiores aos dos homes.
As mulleres, a medida que se van incorporando ao mundo laboral, van sendo conscientes da situación de explotación e discriminación á que son sometidas. Pouco a puco empezan a organizarse.
O feito de que se puxera o 8 de marzo como Día da Muller explícase en relación aos sucesos protagonizados polas mulleres dunha fábrica téxtil, a Sirtwood Cotton, en New York, o 8 de marzo de 1809. Ese día as traballadoras encerráronse na fábrica para pedir unha redución da súa xornada laboral a 10 horas. Dise que os propietarios decidiron incendiar a fábrica para facelas saír de alí o que orixinou que resultaran mortas 129 mulleres. De feito, a cor lila con que se identifica a loita das mulleres débese, a que era a cor do tecido co que estaban traballando.
Sen embargo, parece que non hai probas claras deste feito e outra versión di que naquela época se lle atribuíu este feito para ocultar a orixe de ideoloxía comunista da loita que deu lugar a esta celebración.
O certo é que grazas á loita que comezaron a levar a cabo as mulleres pola dignificación como persoas leva a que no ano 1910 Clara Zetkin consegue que a II Conferencia Internacional das Mulleres Socialistas aprobe a celebración do Día Internacional da Muller que máis tarde se consolida o día 8 de marzo.
O que se reivindica fundamentalmente este día é a igualdade de dereitos entre ámbolos sexos. Esta igualdade, aínda que nalgún caso se contempla na lei, non se ten acadado na realidade cotiá, e só temos que ver os datos de desemprego feminino, as horas de traballo dentro e fóra do fogar, a situación laboral, os soldos, os abusos, agresións, etc.
A desigualdade entre homes e mulleres só rematará cando despareza a mentalidade machista e se chegue a considerar a muller como persoa en pé de igualdade co home.
O feminismo non é máis que a reivindicación desa igualdade e mentres esa igualdade non sexa real temos que seguir conmemorando o día 8 de marzo para que se visibilice a nosa loita, que non é outra que o desexo de superar a inxustiza que provoca violencia e pobreza, e traballar pola construción dun mundo baseado na paz, a xustiza, a liberdade,a igualdade e a solidariedade.

Rosalía de Castro
Unha figura representativa do feminismo galego foi, sen dúbida, Rosalía de Castro. Este ano é o seu 125 cabodano.
Rosalía de Castro é unha das precusoras do feminismo en Galicia. Na súa obra denuncia as condicións de vida das mulleres máis humildes, o seu rexeitamento á opinión de que as mulleres non debían participar en nada que non fose as tarefas da casa e, os prexuízos que na súa época se tiñan sobre a figura da muller.
Hai 125 anos que nos deixou Rosalía, pero a visión da muller que ela denunciou nos seus versos non mudou o suficiente, por iso para moitas de nós segue a ser un referente.

Daquelas que cantan ás pombas i ás frores
todos din que teñen alma de muller;
pois eu que non as canto, Virxe da Paloma,
Ai!, de que a terei?

Guías de viaxe para escapadas de dous días

2010-03-04T21:18:00.005+01:00

Londres, París, Berlín, Roma, Lisboa, Ámsterdan, Venecia, Viena, Florencia, Bruxelas, Dublín, Atenas, Praga, Marrakech, Riga, Budapest, Estocolmo, Bucarest, Malta, Edimburgo.

Bilbao, Cádiz, Barcelona, Pamplona, Sevilla, Santiago de Compostela, Rías Baixas, Salamanca, Granada, Madrid, Málaga, Asturias, Murcia, Santander, Córdoba, Cáceres, Segovia, Valencia, Santa Cruz de Tenerife...

Estes son os últimos títulos dos últimos incorporados á nosa biblioteca. Trátase das pequenas guías de viaxe El viajero city para percorrer cada unha desas cidades en dous días. Facemos constar que foron xenerosamente doadas polo departamento de Lingua Castelá a través da súa participación nas actividades d'El País de los Estudiantes.

E xa postos a viaxar, pon a proba os teus coñecementos de xeografía europea. Busca e averigua a canta distancia quedaches das capitais, cidades e lugares de interese do noso continente.

O testamento ou sermón do entroido

2010-03-01T13:33:00.013+01:00

Escríbenos Paco de Matamá sobre o Testamento do Burro de Laza, unha das máis salientables mostras de literatura popular de carácter satírico que se coñecen en Galicia. O noso compañeiro conserva unha interesante colección, iniciada hai xa corenta anos, con exemplares do ano 1936.

“Co permiso do abade,
do cabo e do Axuntamento,
hoxe que é martes de entroido
vouvos ler o Testamento”.
(Testamento de 1968)

Cada martes de entroido, logo da posta do sol, sobe cara á Picota a comitiva do Testamenteiro que lerá o Testamento ou Sermón como cada ano.

O testamento é unha auto sátira social feita en verso na que se critican feitos ocorridos na zona dende o último testamento. Vén a ser como a conciencia colectiva que en público e en verso, a xeito de confesión para a catarse, fai o testamenteiro que deste xeito repasa, advirte e amoesta para acadar a remisión das penas dos veciños culpables das condutas afeadas.

“Ós que olvidan o galego,
Por vir dunha capital
Doulles a lingua do burro
Para que o aprendan a falar."
(Testamento 1968)

“Para o meu pai o pigureiro,
Que dicen os tratantes
Que é medio trapalleiro."
(Testamento 1986)

Deste xeito, o testamenteiro vai dando parte da vida e morte do burro que logo vai repartir entre os deudos da bisbarra. Os distintos anacos do animal son distribuídos no reparto entre veciños e institucións cunha dedicatoria, así como a explicación práctica do adxudicado.

“O aire heillo de dar,
Sin discusión ó carteiro,
Que agora déronlle un pito
Para repartir o correo
E trae ós viciños tolos
Co demo do pitorreo…
…Para que vos deixe durmir
Eu xa llo teño dito:
--¡Chama a xente polo nome
E non lle tóque-lo pito!”
(Testamento 1969)

Ninguén se debe anoxar por ser aludido no Testamento, aínda que o fagan polo mote. É máis ben unha honra que se acorden dun en tan solemne momento.

“E se algún se molestou,
Mandámolo pró carallo,
Que estas cousas do entroido
Hai que oílas con agrado.”
(Testamento de 1968)

“Xa non quedan máis anacos
Está repartido o animal
Se me metín con alguén
Que non lle pareza mal."

(Testamento 1998)

Nos últimos testamentos aparecen ritmos de moda con letras adaptadas ó testamento. Remata invitando a todos a despedir o entroido:

“Subirá o testamenteiro
Montado no alto do burro,
E ó carón os piliqueiros
Coas caretas de luto”.
(Testamento 2001)

“Homes, mulleres e nenos,
Fagamos tremer a praza,
Berremos todos a un tempo:
VIVA O ENTROIDO DE LAZA!!!
(Testamento 2000)

Dopa, o actual testamenteiro

Saída a Ourense: teatro e rotativas.

2010-02-27T13:23:00.006+01:00

Os alumnos de 3º e 4º de ESO marcharon o xoves 25 a Ourense para veren unha adaptación teatral de "La Celestina", a cargo da compañía "Teatre del repartidor". A escenografía foi ben curiosa pola mestura de elementos clásicos e modernos, e os actores fixeron un bo traballo. Aos rapaces gustoulles moito a representación, que cadrou co estudo e lectura da obra en clase.
Despois, visitaron as instalacións de "La Región", onde os alumnos puideron ver o proceso de edición e impresión dos xornais.

Toda a información en ISRAelPROFEDELENGUA.

ST. VALENTINE'S CARDS COMPETITION 2010

2010-02-20T12:01:00.007+01:00

Ao mesmo tempo que o entroido solidario , celebramos o concurso de postais de San Valentín, que este ano desbordou as nosas expectativas... Os baroncelianos tiveron ocasión de amosar toda a súa creatividade e foron máis aló das simples tarxetas "I love you": tivemos pombiñas namoradas, caixas de bombóns, tenros poemas e imaxes que valían máis de 1000 palabras.

Da votación saíron gañadores:
Alejandro (2ºB) co primeiro premio por esta traballosa e consistente "tarxeta":

E Merche (4ºD) co segundo e os seus esquíos namorados:

CONGRATULATIONS!!!

Gran entroido solidario (2010)

2010-02-12T16:18:00.004+01:00

Textos de VICENTE RISCO para o volume III da Historia de Galiza dirixida por Ramón Otero Pedrayo.

Imaxes do concurso de disfraces e mais a Carreira Solidaria, celebrada o Xoves de Comadres, no centro.

PRIMEIRO PREMIO................ 2.º B por "Centro de Saúde de Queizás"
SEGUNDO PREMIO...................4.º A por "Real Marrau"

+ Fotos na Galería (proximamente)

Un peliqueiro republicano

2010-02-08T18:01:00.009+01:00

A careta de Peliqueiro que aparece na nosa cabeceira é unha auténtica peza de museo. Consérvase en Madrid, no Museo del Traje (Centro de Investigación del Patrimonio Etnológico). Exactamente, pódese ver nunha vitrina da sala 7 denominada “Pervivencias”.
Todo o conxunto (cavaco e mitra, camisa, gravata, chaqueta, pano, faixa, chocos, cinto, calzón e zamarra; ademais das medias, ligas e zapatos que non se expoñen) data dos anos trinta do pasado século. Se te fixas ben, verás que no curioso barco da careta ondea a bandeira republicana (1931-1936).

Xa hai, daquela, máis de oitenta anos que foi mercado por Xesús Taboada Chivite, a instancias de Vicente Risco, para satisfacer unha encarga do gran promotor deste tipo de museos: Luis de Hoyos.

Hai algún lector do blog que visitara o Museo do Traxe?

Que opinades vós, peliqueiros e peliqueiras que andades inquietos polo Castro de Baronceli ante os inminentes días grandes do entroido? Alguén se atreve a intentar transmitirnos ese infable orgullo de vestir o traxe de peliqueiro?

Enlaces:

Explicación da peza (Modelo del Mes). Documento pdf.
Concello de Laza. Información e programa do Entroido 2010.
Historia dunha careta de peliqueiro. Láminas deseñadas polo mestre e peliqueiro Paco.

Paz, Pau, Bakea, Peace, Paix, Friede, Pace, Vedre, Paco, Pax

2010-02-01T22:06:00.015+01:00

"Guernica" coloreado coa palabra PAZ en máis de vinte linguas. Realizado na biblioteca por uns corenta voluntarios/as de todos os cursos, dirixidos pola profesora de Educación Plástica.

Fotos na Galería.

MENSAXE DE PAZ

Pode que ninguén escoite
a mensaxe que quero enviar,
30 de xaneiro pola paz
isto quero desexar.

Non máis guerras,
non máis choros
non queremos máis
destrutores
terremotos.

Non máis fame,
non máis mortos,
só queremos ver
grandes logros.

Un mundo cheo de paz,
un mundo polo amor,
un mundo para todos
sen discriminación.

ANDREA (1.º ESO)

A paz non se pode ver,
a paz non se pode tocar.
Pero se non a hai
si se fai notar.

Cando todo vaia mal
e estea a punto de chorar,
acórdate dos teus
que te poden consolar.

A pomba coa súa ramiña,
vai axudando aos demais
pero se segues facendo mal
xa non a verás máis.

Xestos de paz,
bicos e abrazos
o día trinta
todos desexamos.

Igualdade, amizade e bondade
moi fáciles de pronunciar son,
e igual de facilidade
son de sentir no corazón.

TANIA (1.º ESO)

LE MÉDECIN MALGRÉ LUI de MOLIÈRE

2010-01-26T12:09:00.002+01:00

Mardi 12 janvier, nous sommes allés à Ourense avec les groupes de français de 3º ESO, pour voir une pièce de théâtre au collège "Los Salesianos". Elle s´appelle Le Médecin Malgré de Lui, une comédie de Molière. Il s´agit d´une version adaptée pour les élèves de la ESO et de BACHILLERATO.

Voici un bref résumé de l´oeuvre: Cette comédie de Molière met en scène de manière très amusante la vengeance de Martine, l´épouse du bûcheron Sganarelle. Cherchant à lui donner une leçon, elle l´obligera à se faire passer par médecin.

Commentaire:
-Il y avait des passages en espagnol qui nous permettaient de comprendre mieux l´histoire.
-Il y avait trois acteurs (une femme et deux hommes) qui représentaient tous les personnages de la pièce, mais nous savions toujours qui parlaient grâce aux costumes. Chaque costume représentait un personnage.
-Par contre, nous avons eu du mal à comprendre l´actrice car elle avait une prononciation qui n´était pas très claire.
-La première partie était plus amusante que la deuxième.

Malgré tout, nous aimons allés au théâtre parce que cela nous permet de sortir du lycée et de ne pas avoir cours.

Lorena et Paula de 4ºA.

Logotipo e escadas para comezar o ano

2010-01-17T12:42:00.015+01:00

Este será o selo que a partir de agora identificará a nosa biblioteca. O logotipo foi realizado por Olalla Diéguez Boo, deseñadora gráfica de Matamá (Laza). Entre outros traballos recoñecidos figuran os cartel anunciadores do Entroido de Verín 2006 e 2009. Podemos ler a entrevista publicada na contraportada do número 3 de LaGaZeTaDeTerZeRo.

A outra pequena novidade á volta do Nadal foi a aparición das dúas escadas para que as nosas mans acaden o que os ollos queren ler.

Escada camuflada

"Nochebuena de 1836", de Mariano José de Larra

2009-12-28T12:43:00.006+01:00

Artigo de ISRAelPROFEDELENGUA

Nació en medio de una guerra. Su familia se exilió, acusada de traición. Regresó para convertirse en el más famoso periodista de su país. Se enamoró de una mujer que más tarde resultaría ser la amante de su padre. Vivió un matrimonio infeliz. Fue elegido diputado pero nunca ejerció como político. Tuvo un fracasado romance adúltero. Se suicidó a los 28 años. Su entierro estuvo rodeado de polémica. No, no es ningún personaje de ficción de una telenovela, son partes sobresalientes del periplo vital de Mariano José de Larra (1809-1837), uno de los más grandes escritores españoles de la historia.
Como en el caso de Garcilaso de la Vega (¿38? años) o Gustavo Adolfo Bécquer (34 años), nadie sabe cuál hubiese sido la trascendencia de su herencia literaria si hubiese vivido una vida más larga. Fue poeta, novelista (El doncel de Don Enrique el Valiente) y dramaturgo (Macías), pero destacó como periodista y articulista, muchas veces escondido bajo el seudónimo de "Fígaro". Sus artículos, ácidos unas veces, satíricos otras, reflejan una personalidad sensible y pesimista. Apasionado, idealista, incapaz de soportar la mediocridad de sus semejantes, no pudo -como buen romántico- resistir la abismal lejanía entre lo que deseaba y lo que en realidad vivía. El estilo claro y sencillo, a la vez que rico y vigoroso, de su prosa, constituye un hito histórico de las letras españolas, un ejemplo a seguir para las siguientes generaciones de prosistas en lengua castellana.
Entre sus artículos merecen especial atención Vuelva usted mañana, El castellano viejo, El casarse pronto y mal, Un reo de muerte, El día de difuntos de 1836, En este país, La educación de entonces... Todos son brillantes, todos tratan problemáticas que en muchos casos los hace -curiosamente- muy actuales. He escogido solo unos párrafos de Nochebuena de 1836, aprovechando que estamos en fechas navideñas, donde critica lo irreflexivo e hipócrita de las celebraciones navideñas...

¿Qué es un aniversario? Acaso un error de fecha. Si no se hubiera compartido el año en trescientos sesenta y cinco días, ¿qué sería de nuestro aniversario? Pero al pueblo le han dicho: «Hoy es un aniversario», y el pueblo ha respondido: «Pues si es un aniversario, comamos, y comamos doble». ¿Por qué come hoy más que ayer? O ayer pasó hambre u hoy pasará indigestión. Miserable humanidad, destinada siempre a quedarse más acá o ir más allá.
Hace mil ochocientos treinta y seis años nació el Redentor del mundo; nació el que no reconoce principio y el que no reconoce el fin: nació para morir. ¡Sublime misterio! ¿Hay misterio que celebrar’? “Pues comamos”, dice el hombre; no dice: “Reflexionemos.” El vientre es el encargado de cumplir con las grandes solemnidades. El hombre tiene que recurrir a la materia para pagar las deudas del espíritu. ¡Argumento terrible en favor del alma.
Para ir desde mi casa al teatro es preciso pasar por la plaza tan indispensablemente como es preciso pasar por el dolor para ir desde la cuna al sepulcro. Montones de comestibles acumulados, risa y algazara, compra y venta, sobras por todas partes y alegría. No pudo menos de ocurrirme la idea de Bilbao: figuróseme ver de pronto que se alzaba por entre las montañas de víveres una frente altísima y extenuada; una mano seca y roída llevaba a una boca cárdena, y negra de morder cartuchos, un manojo de laurel sangriento. Y aquella boca no hablaba. Pero el rostro entero se dirigía a los bulliciosos liberales de Madrid, que traficaban. Era horrible el contraste de la fisonomía escuálida y de los rostros alegres. Era la reconvención y la culpa, aquélla agria y severa, ésta indiferente y descarada.
Todos aquellos víveres han sido aquí traídos de distintas provincias para la colación cristiana de una capital. En una cena de ayuno se come una ciudad a las demás.
¡Las cinco! Hora del teatro: el telón se levanta a la vista de un pueblo palpitante y bullicioso. Dos comedias de circunstancias, o yo estoy loco. Una representación en que los hombres son mujeres y las mujeres hombres. He aquí nuestra época y nuestras costumbres. Los hombres ya no saben sino hablar como las mujeres, en congresos y en corrillos. Y las mujeres son hombres, ellas son las únicas que conquistan. Segunda comedia: un novio que no ve el logro de su esperanza; ese novio es el pueblo español: no se casa con un solo Gobierno con quien no tenga que reñir al día siguiente. Es el matrimonio repetido al infinito.
Pero las orgías llaman a los ciudadanos. Ciérranse las puertas, ábrense las cocinas. Dos horas, tres horas, y yo rondo de calle en calle a merced de mis pensamientos. La luz que ilumina los banquetes viene a herir mis ojos por las rendijas de los balcones; el ruido de los panderos y de la bacanal que estremece los pisos y las vidrieras se abre paso hasta mis sentidos y entra en ellos como cuña a mano, rompiendo y desbaratando.

Mariano José de Larra, "Nochebuena de 1836".
Artículo publicado en "El redactor general" el 26 de diciembre de 1836.

Copiado del blog ISRAelPROFEDELENGUA

Feliz Ano do Libro e a Lectura

2009-12-22T23:46:00.012+01:00

Ademais do Xacobeo, o 2010 foi declarado pola Xunta Ano do Libro e da Lectura. A programación inclúe proxectos de animación cultural, congresos e conmemoracións, actividades de promoción e difusión do libro, fomento da lectura e a escrita, así como iniciativas para a mellora da xestión pública do libro e as bibliotecas. Entre as conmemoracións literarias anunciadas para este ano salientan as seguintes:

- Centenario do nacemento das grandes figura da cultura galega do século pasado: GONZALO TORRENTE BALLESTER, LUÍS SEOANE e RICARDO CARVALHO CALERO.

- 125 aniversario do pasamento de ROSALÍA DE CASTRO.
- O Día das Letras Galegas será dedicado ao poeta UXÍO NOVONEYRA.
Por outra banda, está previsto para este ano a apertura da Biblioteca de Galicia, situada na Cidade da Cultura (Santiago de Compostela).

En canto a nós, o Grupo de Traballo dedicado por terceiro curso consecutivo á organización, xestión e dinamización da Biblioteca apúntase a seguir traballando modestamente con optimismo por un Baronceli lector.

Hoxe, ademais da actividades de despedida do trimestre, entregamos o Biblioboletín, puxemos en circulación dúas Mochilas Viaxeiras carregadas de ilusións lectoras e celebramos a derradeira reunión do ano. Velaquí nos tendes entre libros:

Felices lecturas.

Enlace ao boletín.

Firmin, unhas impresións.

2009-12-21T10:25:00.003+01:00

Ante todo unha homenaxe á literatura. Firmin é unha rata alternativa: ten pretensións literarias, le a diario o Globe, reconfortándose na fumeante cunca de café de Norman, admira a Novokov, sinte reverencia pola baixada aos infernos de Marlow no río Congo, compara o sórdido mundo no que habita co que destila a literatura de Dickens, admira a Dostoieski e, sobre todo, aspira a crear gran literatura para o cal só lle falta unha primeira frase, un comezo tan brillante como o Madox Ford no "Bo soldado": “esta é a historia mais triste que xamais ouvira ...”. En realidade, conformaríase co delicado inicio de Lolita: “ Lolita, luz da miña vida, fogo das miñas entrañas".

Ford Madox Ford, un dos “Grandes” no Canon literario de Firmin, ou de Savage? Non o coñezo, abruado pola ignorancia acudo á sabedoría contemporánea, Google: escritor inglés, vive a cabalo entre o XIX e o XX, poeta, crítico, editor.... Vasos comunicantes: un libro case sempre leva a outro, busco esa obra, creo no gusto literario de Firmin, Tanco non a ten, Miguel tampouco, descatalogada. Por fin dou con ela na Biblioteca da rúa Concejo; xa vos contarei o resultado.

Pero volvendo a Firmin, espléndidos actores secundarios. A vida de Firmin xira arredor de dous perdedores: Norman, o dono da libraría na que habita Firmin, e Jerri, o bo samaritano que a vai afillar e iniciar no mundo da comida-lixo e do jazz (Charlie Parker, por suposto, outro perdedor). Como Firmin, son escritores frustrados, teñen vidas prosaicas, solitarias, son lobos esteparios (Hess non está no Canon) e non lles molesta en exceso a sucidade, pero comparten a sublimación do libro.

Firmin é mitómano, Ginger Rogers e Fred Astaire. Pornógrafo, as belinas berlusconianas do Rialto. Iconoclasta, non soporta a Mickey, por brando, por sensibleiro. Sensible. Tenro. E, sobre todo, un incomprendido.
Voraz lector, le a Franz Joseph Gall e é capaz de facer un estudo frenolóxico do cranio de Norman. Brillante.

Nin a nai, sempre borracha, nin os irmáns, egoístas, nin o pai, ausente, conforman unha infancia feliz (de novo Dickens).
Todo o libro resulta un monólogo interior que contribúe a hiperbolizar a sensación de desacougo que a súa lectura provoca. O contexto contribúe a enfatizar ese desasosego: a abigarrada praza, o horror vacui da labraría de Norman, o apartamento (cortello?) de Jerri, o cochambroso cinema Rialto; escenario entre fantasmagórico e putrefacto, pero que ten algo: encanto, romanticismo, a cidade antes da especulación, os espazos con vida de seu...

A fisionomía de Firmin, rata moi pouco agraciada, patas pequenas, ventre prominente, cranio malformado, tampouco axuda a deleitarse co que poderiamos chamar elementos estéticos da obra. Pero se deixamos a estética para o puramente epidérmico e buscamos outro tipo de valores, o libro afonda en sentimentos universais: a fidelidade (Norman, pese ao episodio do matarratos) a amizade (Jerri), o amor ideal (Ginger)...

En fin, creo que a miña postura está clara. Si disfrutei coa obra. Valoro a súa frescura, non me deixa indiferente, son cómplice de Firmin.

Un lector baronceliano.

Letras en 3D recortables

2009-12-09T21:07:00.000+01:00

Non é este un tipo de letra para ler nunha folla de papel ou na pantalla do ordenador. Trátase dunha tipografía en tres dimensións, pensada para os que teñan paciencia cos traballos manuais. Pódese descargar de balde e unha vez no teu computador, gardar o arquivo punched_out.ttf no cartafol Font, xunto co resto de tipos do procesador de textos. Logo escribe a túa mensaxe en Word con este tipo, dálle tamaño abondo, imprime, recorta e pega.

Via: Tecnoloxía.org

Oliveiras do Baronceli

2009-12-08T22:46:00.001+01:00

As oliveiras son un dos sinais de identidade do noso instituto. Nove oliveiras coma nove cursos que se foron plantando desde a inauguración do centro no 1999-2000*. Pasamos ao seu carón todos os días. Asistimos á floración en maio e ao nacemento dos bagos en xuño. Vimos como as olivas verdes se foron vestindo aos poucos de loito e, antes de que as olivas caian ao chan, poderemos colleitalas.
Ademais, acaba de chegarnos á biblioteca o número 31 da revista Reigame. Nela publícase o traballo de Aníbal Cid Babarro titulado A oliveira e os muíños de aceite, premiado no concurso de investigación etnográfica, con toda a información sobre a historia e a cultura do aceite en Galicia. Por exemplo, referente á nosa comarca, aí están os muíños de Tamaguelos e de Feces de Cima; ou o Museo da Oliveira de Vilardevós, inaugurado o ano pasado coa promesa dunha próxima Festa do Aceite. Por certo, alguén sabe se xa ten data?
Mentres tanto, velaquí vai a receita das olivas de mesa:

"Para a preparación fáiselles uns cortes e métense en auga con sosa durante 24 horas, para quitarlle o ácido, cunha dosificación dun gramo de sosa por kg de olivas. Logo, para lavalas faise unha mestura de auga e sal, que se cambia cada 2/3 días. Segundo a receita do Sr. José Conde Colmenero (Oímbra-OU), faise un prebe con monda de laranxa, tomiño e romeu, cocendo todo xunto en auga e deixando arrefriar. Despois sálgase e bótase o prebe enriba das olivas, para que vaian macerando durante 2/3 meses. Logo diso xa están listas para degustalas.
Outra receita é a que reflicte a Sra. Antonia Batista, veciña de Viloira (O Barco de Valdeorras-OU) que naceu en Murça (Vilarreal-Portugal), e que a través do seu pai é membro da Cooperativa Olivareira da Câmara de Murça. Para preparar as olivas, unha vez recollidas, faille de 2 a 3 cortes e lávaas en auga de manancial, sen cloro, con tres ou catro augas fervendo para quitárllelo ácido. Logo fai a mestura de auga e sal, engadíndolles monda de laranxa e unha follas de loureiro, deixándoas macerar un tempo.
As olivas negras consérvanse mellor e realzan o seu sabor se se escorren e se gardan nun tarro de cristal con dous dentes de allo e unhas ramiñas de tomiño e ramo(sic), logo cóbrense con aceite de oliva virxe e déixanse macerar dez días; segundo se van consumindo pódense botar outras olivas novas. Cando se acaban, o aceite está aromatizado sendo excelente para aliñar ensaladas. Para gardar as olivas por un período longo, as conservas non deben de levar allo, nin folla de limoeiro, pola súa tendencia a podrecer."

ANÍBAL CID BABARRO, O aceite e os muíños de aceite. Raigame, revista de arte, cultura e tradicións populares. N.º 31, novembro de 2009.

------------------------
*Xa que este curso o instituto cumpre dez anos haberá que ir pensando en plantarmos a décima oliveira.
(Ver a plantación do ano pasado polo Día da Paz)

Congreso en Barcelona

2009-11-30T14:04:00.002+01:00

A semana pasada tivemos a sorte de viaxar a Barcelona para formar parte da delegación galega invitada ao primeiro Congreso sobre o éxito educativo e a autonomía de centros. Ademais de asistirmos ás conferencias inauguradas polo ministro Ángel Gabilondo e mais o conseller Ernest Maragall, tivemos a oportunidade de achegarnos á realidade educativa de Cataluña e intercambiar opinións con docentes de todo o estado.

Falouse de éxito educativo en termos de eficacia (conseguir os obxectivos), eficiencia (facer máis cos recursos dispoñibles), equidade (garantir a igualdade de oportunidades) e excelencia (buscar a calidade). Concluíuse que a autonomía dos centros, a capacidade de decidir alí onde se presta o servizo, é un instrumento útil e poderoso para mellorar os resultados educativos. Porén, só se trata dun instrumento que debe contar co apoio dos docentes porque a autonomía exércese, non se impón. E a outra condición obrigatoria, repetida unha e outra, é a necesidade de fortes mecanismos de control: avaliación externa e rendición de contas.

A parte práctica foi a presentación do modelo catalán do Proxecto de Autonomía de Centros (PAC) aos que desde o 2005 dedican un importante esforzo en formación dos equipos directivos, acompañamento individual e dos equipos docentes, fomento do traballo en rede e recursos adicionais procedentes do PROA. Os proxectos sempre rematan en avaliación e rendición de contas diante da administración.
Nós vistamos o IES Torre Roja, en Viladecans, dentro dun taller dedicado á convivencia escolar.

Non resulta doado resumir os tres intensos días de conversas iniciadas no Palau de Congressos de Catalunya e continuadas polas rúas da capital condal. Entre as moitas afirmacións e reflexións escoitadas podemos salientar as seguintes:

O sistema educativo español é moi ríxido, excesivamente centrado na obtención dun título, sen outros mecanismos de certificación dos estudos acadados que permitan a continuidade académica ou integración laboral. Para o alumnado sen titulación apenas existen posibilidades que eviten o abandono. O froito témolo na actualidade coa denominada Xeración NI-NI (nin estudos, nin traballo). E seguimos a falar de fracaso escolar, non de fracaso educativo.
O reto da UE para o 2020 é reducir o abandono temperá ao dez por cento. Por outra banda, para esas datas deberemos acadar o éxito na ESO nunha porcentaxe maior ou igual ao 95 por cento e nos estudos post-obrigatorios, ao 90 por cento.
Malia estarmos convencidos do contrario, a educación no estado español segue a ser un sistema centralizado. A transferencia completa das competencias educativas ás comunidades autónomas, refírese principalmente a aspectos de xestión administrativa. E aínda queda por abordar a “devolución” de competencias aos centros. A comparación dos resultados internacionais demostra que os sistemas que priman esta autonomía obteñen mellores resultados, pero tamén avisa de que son necesarias medidas de equidade e de control (avaliación).
Equidade + Calidade = Excelencia.
Investir máis cartos non garante mellores resultados, pero axuda,
“Lo que no se evalúa, se devalúa”. No futuro as avaliacións externas e os procesos de rendición de contas serán imprescindibles. Daquela, que lugar ocuparán os servizos de inspección? A simple mención nunha quenda de preguntas á necesidade de modernización do corpo de inspectores herdado do século XIX arrincou un sonora ovación.
Os centros poden buscar e reforzar os seus sinais de identidade. “Desenvolvede a vosa lexítima diferenza”, citou o ministro.
Os equipos directivos exercerán un liderado distribuído.
En clave galega, regresamos co convencemento de que entre nós tamén se están a levar a cabo proxectos de mellora interesantes en materia de innovación, convivencia, bibliotecas, atención á diversidade, TIC… Falta quizais un plan estratéxico e saber vender, no bo sentido da palabra, o que facemos.
E para rematar, tamén debemos transmitir a mensaxe de optimismo no labor docente co cal saímos o último día. “O optimismo é a opción gañadora”.

Tradutor en liña con diferentes acentos

2009-11-17T00:22:00.001+01:00

Xa hai tempo que vimos no Segrel do Penedo este curioso tradutor en liña que permite pórlle cara e acento ás mensaxes. Estaría ben contar coa posibilidade de escoitar as traducións ao galego con gheada, seseo, rotacismo... Todo se andará!!!

Dionysos e Ampelos polo tempo do viño novo

2009-11-11T20:20:00.003+01:00

Polo tempo do San Martiño adoitaba facerse tradicionalmente a primeira proba do viño novo. Por iso tamén queremos ofrecer hoxe a explicación dunha das imaxes da nosa cabeceira, e que algo ten que ver con esta conversión do mosto en viño.
Trátase da escultura de Dionysos e Ampelos, unha das pezas máis salientables da plástica romana en Galicia. Está datada no século III d.C. O mármore en que está realizada sufriu as agresións do tempo que pasou soterrada ata que foi descuberta no ano 1964 no seu emprazamento orixinal: na Muradella de Mourazos (Verín), a tan só uns cinco quilómetros deste instituto. Na actualidade consérvase no Museo Arqueolóxico de Ourense que, ademais das imaxes, ofrécenos o comentario artístico (Peza do mes).
Tratáse de duas figuras masculinas espidas. A pequena é Ampelos ao que vemos termar do bébedo Dionisos. Esta é historia dese mozo que coa súa tráxica morte ensinou a chorar ao deus das festas e o desenfreo.
Os dous eran amantes inseparables ata que un touro, tal e como lle fora revelado a Dionisos nun soño, matou a Ampelos. O deus só chegou a tempo de ver como o sangue verquido tinguía as flores brancas que rodeaban o corpo sen vida e as convertía en papoulas. Pero tamén nese lugar, por intervención das Moiras, foille concedida unha segunda vida. O mozo morto converteuse en vide e nos seus froitos conserva a cor das súas antigas meixelas. Dionisos comeu destes bagos e ao momento non puido evitar as bágoas.

Deste xeito, por medio de Ampelos que representa o mosto, Dionisos regalounos, para ben e para mal, o viño.

(Vista posterior: Imaxe do Museo Arqueolóxico de Ourense)

PREGUNTA CON PREMIO:

Sabes de onde están tomadas as outras imaxes da cabeceira deste blog?

O magosto en banda deseñada (1.º ESO)

2009-11-09T20:02:00.001+01:00

Cluedo Samaín: "Tres portugueses bajo un paraguas (sin contar el muerto)"

2009-10-30T16:18:00.009+01:00

Tres portugueses bajo un paraguas

(sin contar el muerto)

1. El primer portugués era alto y flaco. El segundo portugués era bajo y gordo. El tercer portugués era mediano. El cuarto portugués estaba muerto.

2. ─¿Quién fue? ─preguntó el comisario Jiménez.
─Yo no ─dijo el primer portugués.
─Yo tampoco ─dijo el segundo portugués.
─Yo menos─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués estaba muerto.

3. Daniel Hernández puso los cuatro sombreros sobre el escritorio.
El sombrero del primer portugués estaba mojado adelante.
El sombrero del segundo portugués estaba seco en el medio.
El sombrero del tercer portugués estaba mojado adelante.
El sombrero del cuarto portugués estaba todo mojado.

4. ─¿Qué hacían en esa esquina? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Esperábamos un taxi─ dijo el primer portugués.
─Llovía muchísimo─ dijo el segundo portugués.
─¡Cómo llovía! Dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués dormía la muerte dentro de su grueso sobretodo.

5. ─¿Quién vio lo que pasó? ─ preguntó Daniel Hernández.
─Yo miraba hacia el norte─ dijo el primer portugués.
─Yo miraba hacia el este─ dijo el segundo portugués.
─Yo miraba hacia el sur─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués estaba muerto. Murió mirando al oeste.

6. ─¿Quién tenía el paraguas? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Yo tampoco─ dijo el primer portugués.
─Yo soy bajo y gordo─ dijo el segundo portugués.
─El paraguas era chico─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués no dijo nada. Tenía una bala en la nuca.

7. ─¿Quién oyó el tiro? ─ preguntó Daniel Hernández.
─Yo soy corto de vista- dijo el primer portugués.
─La noche era oscura─ dijo el segundo portugués.
─Tronaba y tronaba─ dijo el tercer portugués.
El cuarto portugués estaba borracho de muerte.

8. ─¿Cuándo vieron al muerto? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Cuando acabó de llover─ dijo el primer portugués.
─Cuando acabó de tronar─ dijo el segundo portugués.
─Cuando acabó de morir─ dijo el tercer portugués.
Cuando acabó de morir.

9. ─¿Qué hicieron entonces? ─ preguntó Daniel Hernández.
─Yo me saqué el sombrero─ dijo el primer portugués.
─Yo me descubrí─ dijo el segundo portugués.
─Mis homenajes al muerto─ dijo el tercer portugués.
Los cuatro sombreros en la mesa.

10. ─Entonces, ¿qué hicieron? ─ preguntó el comisario Jiménez.
─Uno maldijo la suerte─ dijo el primer portugués.
─Uno cerró el paraguas─ dijo el segundo portugués.
─Uno nos trajo corriendo─ dijo el tercer portugués.
El muerto estaba muerto.

Uno mató, uno murió, los otros dos no vieron nada. R.W.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Responde e gaña*
Quen foi o asasino? O primeiro, o segundo ou o terceiro portugués?

Por que? Como chegaches a esa conclusión?

As primeiras respostas correctas entregadas na biblioteca ou

nun comentario do blog recibirán un premio.

Esta é a escena do crime.

A vindeira semana, na HORA DE LER, revelaremos a solución.

Feliz Samaín.

Unha clase diferente con ANXO FARIÑA

2009-10-27T21:27:00.007+01:00

Comezou o curso e ofrecéronnos a posibilidade de ler o libro dos Megatoxos, de Anxo Fariña. Teño que recoñecer que de entrada, a idea non me fixo moita ilusión porque cando lin o libro non o vin como candidato para ler na clase de primeiro.
Equivoqueime. En canto empezamos a ler na clase os rapaces e rapazas mostrararon interese por el. Faísca, Lúa, Ninfa e Ruxe, os protagonistas da historia, son simpáticos e con eles metémonos no libro para poder buscar “O Toxo” que lles axudaría a resolver o seu problema.
A historia enganchounos. Sabían que ía vir o autor cando rematasen de lelo e estaban moi pendentes de que nos dese tempo de rematalo.
Chegou o día: 22 de outubro. Á hora prevista fomos á biblioteca. Alí estaba o autor.
-Que novo é-dixo unha das alumnas.
Si, é novo, pero soubo engaiolar aos rapaces coas súas palabras e as súas explicacións. Sobre todo, animounos a que lean e que escriban. Gustoume a forma como lles facía ver aos rapaces que calquera deles pode escribir historias se se propón facelo; que basta con empezar e deixar voar a imaxinación. Se queres, podes, só hai que intentalo. Deixou tamén moi claro que para ser un bo escritor hai que ser lector. El leu, investigou e logo escribiu.
Moi ben, Anxo. Aportaches un granciño no noso intento de crear entre o noso alumnado novos lectores e escritores. E xa non digamos o de debuxar. Aí alucinamos. Un punto. A partires dun punto creamos un deduxo e unha historia. Pide un voluntario e sae Israel; obsérvao de arriba a abaixo e nun abrir e pechar de ollos e con catro trazos debuxa un rapaz, un rapaz cuspidiño a Israel.
Oh!!! Exclamamos abraiados. Este Anxo é realmente un artista. O de que todos podemos chegar a ser debuxantes xa… , pero intentarémolo, por suposto.
Dende logo que a clase foi interesante. E grazas, Anxo, porque co que nos subiches a moral que se preparen os escritores que lles vai saír competencia porque nos imos poñer sen demora a escribir historias.

"Las bicicletas son para el verano", de Fernando Fernán Gómez

2009-10-26T15:39:00.005+01:00

Publicado en ISRAelPROFEDELENGUA.

Las bicicletas son para el verano es la deliciosa obra de teatro con la que Fernando Fernán Gómez (1921-2007) ganó el premio Lope de Vega, en 1977. Cinco años más tarde la obra se representó, por fin, en el Teatro Real de Madrid el 24 de abril de 1982, de la mano de actores como Agustín González, quien también protagonizó la versión cinematográfica que Jaime Chávarri dirigiría al año siguiente.

Las bicicletas son para el verano refleja la vida normal de una familia madrileña normal durante la Guerra Civil, con sus preocupaciones, sus aspiraciones... Me impactó al instante; al leerla, vislumbré hasta qué punto una inmensa mayoría de españoles que no eran conscientes del desastre que se avecinaba, fueron envenenados por una minoría de fanáticos que los arrastraron a una guerra que en realidad nunca entendieron (esta es la tesis que lleva Arrabal al absurdo en Picnic). Por supuesto, el autor retrata en sus personajes la diversidad de posicionamientos ideológicos de los españoles de la época, desde el nulo compromiso político hasta el anarquismo más utópico. Anselmo, el anarquista, sirve de portavoz a las ideas del Fernán Gómez adulto, pero en realidad, el autor se identifica con Luisito, el chico de quince años (la edad que Fernán Gómez tenía en 1936, y que hoy tienen nuestros alumnos de 3º/4º de ESO) que quiere que su padre le compre una bicicleta para el verano. Desgraciadamente, ese verano feliz nunca llega, y la bicicleta se convierte en un símbolo de ilusiones y sueños rotos.

Os dejo con la primera escena, que espero que os sirva de estímulo para que leáis, aquellos que no lo habéis hecho, este magnífico texto teatral.

Leer la primera escena en ISRAelPROFEDELENGUA

El bolsillo del albornoz

2009-10-20T12:02:00.004+02:00

Os recomiendo la visita al blog de mi cuñado El bolsillo del albornoz. Así se presenta él mismo:

Jesús Alonso
Hace 20 años tenía los ojos azules, era alto, rubio, rico y norteamericano y escribía bastante poco (como el presente es demasiado provinciano siempre he intentado, con bastante éxito, aplazar mis propósitos de escribir para mañana). Hoy ya no soy ni alto, ni rubio, ni rico, ni norteamericano.

Acuse de recibo variado. De Contos azuis a Filomena Dato

2009-10-15T23:01:00.005+02:00

Agradecémoslle ao escritor Fernando Cabeza Quiles o envío da súa obra Contos azuis. Chegou esta mañá á nosa biblioteca e apenas tivo tempo de pasar polo expositor de novidades. Xa comezou a súa viaxe de prestamos. Cando volva, quizais a súa lectora nos fará unha valoración.

Tamén acusamos recibo de dúas obras remitidas pola Deputación de Ourense ás que presupoñemos menos saídas dos andeis, pero non menor interese. Unha trátase da novela La marca del agua asinada polo xornalista Santiago Palmeiro.

A outra é o estudo sobre Filomena Dato, a poeta galega de entre séculos que inclúe unha recompilación poética da que escolmamos estes versos publicados no ano 1887 en defensa das mulleres:

Quero os agros recorrer
dendes de Grecia á Galicia
e lembrar se ser poidera
dende Safo a Rosalía...
mais non rinuncio a lembrarvos
lindas froles pelegrinas;
pois que todos vos conecen
e non sodes esquencidas.

Trinta Horas de Ler

2009-10-13T22:41:00.004+02:00

Martes e trece, 10:25 horas. En vez do silencio desexado para comezar este curso a HORA DE LER, armouse o rebumbio na biblioteca. A maioría do alumnado do segundo ciclo, coa longa fin de semana por medio, esqueceu traer o seu libro. Unha vez solucionado o problema, axiña reinou o silencio polos corredores do instituto. Non todos lemos o mesmo, nin coa mesma finalidade, pero ao final conseguimos ler xuntos.
Por primeira vez, desde a súa implantación no último trimestre do curso 2007-2008, todo o centro participa e comparte esta experiencia. Tal como a aprobamos no claustro, ten os seus puntos fracos. Impoñemos unha sesión de lectura no horario semanal, pero apostamos pola liberdade de elección. O obxectivo céntrase na adquisición dun hábito. O respecto pola autonomía persoal, principalmente no treito de idade dos 14 aos 16 anos, non é incompatible coa mediación docente por medio de recomendacións e a existencia de lecturas obrigatorias. Tamén a HORA DE LER ten uns límites como o dalgunhas revistas inapropiadas nun espazo educativo, libros de texto ou apuntes…
Quédannos trinta sesións de HORA DE LER por diante. Consulta o calendario. Busca o teu libro e le. Polas enquisas do curso pasado sabemos que irán xurdindo dificultades e que non todos os grupos funcionan igual. Non importa. Busca outro libro. Saberemos que pagou a pena se consegues desfrutar.

Calendarios:

Unha biblioteca no baño

2009-10-07T23:29:00.005+02:00

Fedellando na recomendación da biblioteca das Mariñas co suxerente título El gran libro de las cochinadas, acabamos caendo na lectura de ¿Una biblioteca en el baño?

Hay médicos que levantarían un dedo flamígero y amenazante para advertir de los peligros de una prolongada permanencia en el singular sillón de lector. Pero, bueno, tomando las debidas precauciones para no esforzar innecesariamente al organismo y cediendo la sala a quien tenga urgencia de usarla, qué mal podría haber.
.....Como en la mejor biblioteca, hay silencio y privacidad para la lectura disfrutar. Leer no es un acto augusto que necesite de rituales especiales. Tampoco es obligación o tortura. Leer para disfrutar, puede hacerse en el lugar que a uno le dé la gana.

O texto inclúe ao final unha actividade de comprensión lectora e investigación. Tamén un foro, pero xa está pechado.

Plan Anual de Lectura e Escritura

2009-10-04T20:00:00.000+02:00

Achegamos ao Proxecto Lector de Centro as lecturas e actividades de escritura programadas polos departamentos para o curso 2009-2010. Como simples listados de títulos e intencións, están suxeitas a trocos e melloras. O que non cambiará é o compromiso de todos os membros do claustro para facelas realidade.

[Proximamente: HORA DE LER]

"Picnic", de Fernando Arrabal. Y de paso, un monólogo de Gila...

2009-10-03T09:31:00.004+02:00

Hoy leímos en clase de 2º de ESO un fragmento de Picnic, una obra de Fernando Arrabal. Muchos sabrán de la excentricidad de este escritor, que un día apareció con una solemne borrachera en un programa de debate de Televisión Española... Su peculiar vestimenta y su singular oratoria son más conocidas que sus obras literarias. Sin embargo, Arrabal es más que uno de esos intelectuales raritos que se pasan las convenciones sociales por el forro. Su apasionante biografía pasa desde la desaparición del padre, un teniente del Ejército que renunció a unirse a la causa de Franco, a su consideración de "enemigo público" por parte del régimen franquista, junto con otros españoles "peligrosos", como Dolores Uribarri o Santiago Carrillo.
Arrabal es un artista integral: novelista, poeta, dramaturgo, ensayista, libretista de ópera, director y guionista de cine... Su pasión por la escena le hizo, en 1954, hacer autostop a París para presenciar una representación de una obra de Bertolt Brecht. En su haber figuran auténticas obras maestras de la literatura, como Picnic, una obrita teatral que trata el tema del belicismo y la Guerra Civil con una óptica grotesca y disparatada, en la línea del "teatro del absurdo" de Samuel Beckett o de Eugène Ionesco.
Picnic empieza así: Zapo, soldado que está solo en una trinchera en medio de una batalla, recibe la visita de sus padres, que han decidido acompañarle haciendo un picnic, aprovechando que es domingo...

(La batalla hace furor. Se oyen tiros, bombazos, ráfagas de ametralladora. ZAPO, solo en escena, está acurrucado entre los sacos. Tiene mucho miedo. Cesa el combate. Silencio. ZAPO saca de una cesta de tela una madeja de lana y unas agujas. Se pone a hacer un jersey que ya tiene bastante avanzado. Suena el timbre del teléfono de campaña que ZAPO tiene a su lado.)

ZAPO.-Diga... Diga... A sus órdenes mi capitán... En efecto, soy el centinela de la cota 47... Sin novedad, mi capitán... Perdone, mi capitán, ¿cuándo comienza otra vez la batalla?.. Y las bombas, ¿cuándo las tiro?.. ¿Pero, por fin, hacia dónde las tiro, hacia atrás o hacia adelante?.. No se ponga usted así conmigo. No lo digo para molestarle...
Capitán, me encuentro muy solo. ¿No podría enviarme un compañero?.. Aunque sea
la cabra... (El capitán le riñe.) A sus órdenes... A sus órdenes, mi capitán. (ZAPO cuelga el teléfono. Refunfuña.)

(Silencio. Entra en escena el matrimonio TEPÁN con cestas, como si vinieran a
pasar un día en el campo. Se dirigen a su hijo, ZAPO, que, de espaldas y escondido entre los sacos, no ve lo que pasa.)

SR. TEPÁN.- (Ceremoniosamente.) Hijo, levántate y besa en la frente a tu madre. (ZAPO, aliviado y sorprendido, se levanta y besa en la frente a su madre con mucho respeto. Quiere hablar. Su padre le interrumpe.) Y ahora, bésame a mí. (Lo besa en la frente.)

ZAPO.-Pero papaítos, ¿cómo os habéis atrevido a venir aquí con lo peligroso que es? Iros inmediatamente.

SR. TEPÁN.- ¿Acaso quieres dar a tu padre una lección de guerras y peligros? Esto para mí es un pasatiempo. Cuántas veces, sin ir más lejos, he bajado del metro en marcha.

Y este es el fragmento que leímos hoy. Zepo, soldado del otro bando, llega hasta la trinchera. Zapo, dubitativo, lo detiene. No tardan en identificar sus situaciones, ninguno sabe exactamente por qué está allí, luchando...

SRA. TEPÁN.-Esto es lo agradable de salir los domingos al campo. Siempre se encuentra gente simpática. (Pausa.) Y usted, ¿por qué es enemigo?

ZEPO.-No sé de estas cosas. Yo tengo muy poca cultura.

SRA. TEPÁN.- ¿Eso es de nacimiento, o se hizo usted enemigo más tarde?

ZEPO.-No sé. Ya le digo que no sé.

SR. TEPÁN.-Entonces, ¿cómo ha venido a la guerra?

ZEPO.- Yo estaba un día en mi casa arreglando una plancha eléctrica de mi madre cuando vino un señor y me dijo: « ¿Es usted Zepo? Sí. Pues que me han dicho que tienes que ir a la guerra.» Y yo entonces le pregunté: «Pero, ¿a qué guerra?» Y él me dijo: «Qué bruto eres, ¿es que no lees los periódicos?» Yo le dije que sí, pero no lo de las guerras...

ZAPO.-Igualito, igualito me pasó a mí.

SR. TEPÁN.-Sí, igualmente te vinieron a ti a buscar.

SRA. TEPÁN.-No, no era igual, aquel día tú no estabas arreglando una plancha eléctrica, sino una avería del coche. .

SR. TEPÁN.-Digo en lo otro. (A ZEPO.) Continúe. ¿Y qué pasó luego?

ZEPO.-Le dije que además tenía novia y que si no iba conmigo al cine los domingos lo iba a pasar muy aburrido. Me respondió que eso de la novia no tenía importancia.

ZAPO.-Igualito, igualito que a mí.

ZEPO.-Luego bajó mi padre y dijo que yo no podía ir a la guerra porque no tenía caballo.

ZAPO.-Igualito dijo mi padre.

ZEPO.-Pero el señor dijo que no hacía falta caballo y yo le pregunté si podía llevar a mi novia, y me dijo que no. Entonces le pregunté si podía llevar a mi tía para que me hiciera natillas los jueves, que me gustan mucho.

SRA. TEPÁN.-.(Dándose cuenta de que ha olvidado algo.) ¡Ay, las natillas!

Si queréis leer completa esta pequeña maravilla, haced clic en este enlace. Garantizo risas. Pero Picnic es mucho más que media horita de entretenimiento, es una reflexión sobre que no hay nada más absurdo que una guerra, nada más absurdo que levantar la mano contra otro que, en el fondo, es como tú.

PS. Picnic me ha recordado un maravilloso monólogo de Gila (1919-2001), cómico inigualable...

Publicado en ISRAelPROFEDELENGUA

De esmorga con Sarabela

2009-09-30T21:37:00.005+02:00

Escribo aínda coas emocións vivas da versión teatral d’A Esmorga, a cargo do grupo Sarabela, á que asistín esta mañá xunto con 600 alumnos e os seus profesores no Auditorio de Ourense. Unha aposta atrevida: encerrarse con tantos adolescentes, a escuras, durante hora e media, sen descanso, e ser capaces de comunicar a mensaxe dramática da obra, que en por si ten moita forza e atrevemento. Non é reto pequeno do que cómpre recoñecermos que saíron con nota alta.
A posta en escena, coa dirección de Ánxeles Cuña e o traballo dos actores, realiza unha adaptación fiel da novela orixinal botando man dos recursos teatrais precisos. Agora poderemos falar nas aulas, por exemplo, do monólogo, do flashback, do Coro na traxedia clásica…
Mesmo na parte lingüística foron capaces de manter as peculiaridades do galego escrito de Blanco Amor, baseado principalmente no dialecto ourensán. Non escoitei aos rapaces a queixa común de non entender ese galego que aos lectores case sempre nos resulta complicado nos clásicos da literatura galega.
Nin Blanco Amor nin a versión teatral de Sarabela aforran un elemento esencial para caracterizar aos personaxes que é a violencia verbal con que se conducen. Pero tamén queda claro que a principal violencia lingüística cométena contra os protagonistas, en especial contra Cibrán, as clases poderosas representadas nun xuíz que sabemos cómo fala sen escoitarlle nunca unha palabra.
O non poder renunciar á súa lingua malia saber que iso mesmo é un argumento co que te marxinan e golpean; chegar a recoñecer a fala como unha bandeira de clase, das clases populares, abocadas á delincuencia e a violencia como se vai autoexplicando Cibrán ao longo da obra é tamén unha lección de sociolingüística d´A Esmorga.
Por iso non fomos ver unha simple "parranda", un suceso anecdótico de tres pándigos que remata na morte dos tres. Quizais hoxe gañara centos de lectores para o futuro.

Únete ao ritmo da biblio

2009-09-17T22:59:00.005+02:00

Quen dixo que a biblioteca non ten ritmo. Prepárate.

Vía os marchosos de Bibloranca

Como dar clase aos que non queren

2009-09-16T18:56:00.006+02:00

JUAN VAELLO ORTS
Cómo dar clase a los que no quieren
Santillana, 2008
ISBN: 978-84-294-5513-7

Comeza o curso. Chegou o momento de pór en prática as "solucións máxicas" deste título, que foi o máis mercado o curso pasado neste claustro de profesores.
Sen esaxerar, del pódense extraer mil e unha receitas para levar a aula e mellorar o nivel de convivencia e aprendizaxe dos nosos alumnos. Sen esquecermos precisamente deses aos que fai referencia o título. Os que non queren (QNQ). Ás veces lembrábame a gran pregunta que nos facemos na biblioteca: Como facer ler ao que non quere. Tamén para isto podemos extraer reflexións útiles no libro de Vaello.
Está, ademais, moi ben estruturado. Cada capítulo comeza cunha enumeración de respostas a estas tres preguntas: Que facer, por que e como. Deste xeito aborda aspectos relacionados coa xestión e o control da clase, as competencias sociemocionais (actitude, asertividade, empatía, autoestima, motivación, atención...) e as titorías.
A min convenceume, aínda que agora toque prácticar os trucos ata que parezan maxia. Para os que cremos no optimismo pedagóxico.

"Frente a la actitud de desánimo fatalista que a menudo se instala en el mundo educativo: "esto cada vez va peor", "no hay nada que hacer", podemos inspirarnos en la actitud del mundo científico, que nos da ejemplos de persistencia para seguir investigando sin desmayo soluciones a problemas aparentemente irresolubles."

_______

Documentos adxuntos (Cep Priego Montilla)

Vídeo dunha conferencia de Juan Vaello Orts.

Enseñanzas de Robinson

2009-09-14T17:35:00.009+02:00

No es nada nuevo que, cuando alguien tiene que tomar una decisión importante o analizar un hecho lo más objetivamente posible, sopese los pros y los contras, las ventajas y los inconvenientes, escribiéndolos en un papel. Recuerdo que yo mismo lo hice una vez, cuando me propusieron un lectorado en San Petersburgo al año de regresar de Minsk, ya metido de lleno en la vorágine de las oposiciones… Robinson Crusoe lo hace también, para –como dice él- “liberar los pensamientos que a diario me afligían”. Escribir sobre algo nos ayuda a poner orden en nuestros pensamientos, a tomar cierta perspectiva de las cosas, a reflexionar, a tratar de manera menos desapasionada y más efectiva los problemas o las circunstancias que vivimos. Una gran lección pero no la única ni la más importante.

La segunda gran lección de este fragmento de la novela de Daniel Defoe es que por problemática que pueda parecer una situación, hay que tratar de tener una mente positiva, mirar la botella medio llena, como se dice coloquialmente. A veces no es fácil, pero la amargura no nos conduce a nada. Los problemas pueden ser tomados como desafíos; y si tienen solución entonces, ¿para qué preocuparse excesivamente? El náufrago por excelencia, Robinson, tiene esta actitud constructiva, y como consecuencia de ello, puede prepararse y adaptarse mejor a su nueva vida: “comencé a ocuparme de mejorar mi forma de vida, tratando de facilitarme las cosas lo mejor que pudiera”.

Aquí está el fragmento de este clásico de la narrativa universal, publicado en 1719 y que bien pudo basarse -al menos en parte- en la experiencia del español Pedro Serrano...

Comencé a considerar seriamente mi condición y las circunstancias a las que me veía reducido y decidí poner mis asuntos por escrito, no tanto para dejarlos a los que acaso vinieran después de mí, pues era muy poco probable que tuviera descendencia, sino para liberar los pensamientos que a diario me afligían. A medida que mi razón iba dominando mi abatimiento, empecé a consolarme como pude y a anotar lo bueno y lo malo, para poder distinguir mi situación de una peor; y apunté con imparcialidad, como lo harían un deudor y un acreedor, los placeres de que disfrutaba, así como las miserias que padecía, de la siguiente manera:
Malo
He sido arrojado a una horrible isla desierta, sin esperanza alguna de salvación.
Al parecer, he sido aislado y separado de todo el mundo para llevar una vida miserable.
Estoy separado de la humanidad, completamente aislado, desterrado de la sociedad humana.
No tengo ropa para cubrirme.
No tengo defensa alguna ni medios para resistir un ataque de hombre o bestia.
No tengo a nadie con quien hablar o que pueda consolarme.
Bueno
Pero estoy vivo y no me he ahogado como el resto de mis compañeros de viaje.
Pero también he sido eximido, entre todos los tripulantes del barco, de la muerte; y Él, que tan milagrosamente me salvó de la muerte, me puede liberar de esta condición.
Pero no estoy muriéndome de hambre ni pereciendo en una tierra estéril, sin sustento.
Pero estoy en un clima cálido donde, si tuviera ropa, apenas podría utilizarla.
Pero he sido arrojado a una isla en la que no veo animales feroces que puedan hacerme daño, como los que vi en la costa de África; ¿y si hubiese naufragado allí?
Pero Dios, envió milagrosamente el barco cerca de la costa para que pudiese rescatar las cosas necesarias para suplir mis carencias y abastecerme con lo que me haga falta por el resto de mi vida.

En conjunto, este era un testimonio indudable de que no podía haber en el mundo una situación más miserable que la mía. Sin embargo, para cada cosa negativa había algo positivo por lo que dar gracias. Y que esta experiencia, obtenida en la condición más desgraciada del mundo, sirva para demostrar que, aun en la desgracia, siempre encontraremos algún consuelo, que colocar en el cómputo del acreedor, cuando hagamos el balance de lo bueno y lo malo.
Habiendo recuperado un poco el ánimo respecto a mi condición y renunciando a mirar hacia el mar en busca de algún barco; digo que, dejando esto a un lado, comencé a ocuparme de mejorar mi forma de vida, tratando de facilitarme las cosas lo mejor que pudiera.
Publicado por Israel,
en IsraelProfedeLengua

A escola de Mixós (viaxe a 1929)

2009-09-08T15:30:00.008+02:00

Hai oitenta anos exactos, publicábanse no xornal madrileño "El Sol" as crónicas do percorrido de Luis Bello polas escolas de Galicia. Os artigos foron recollidos en varios volumes e deron posteriormente o libro Viaje por las escuelas de Galicia.

As reflexións sobre as desigualdades sociais e o papel da escola pública están presentes ao longo de toda a viaxe deste escritor republicano convencido. Tamén está presente xa daquela o "problema" do ensino en galego ou en castelán, cunha perspectiva que cómpre situar na súa época. A sociedade xa non é mesma, e afortunadamente a educación tampouco.

No percorrido figura a humilde escola de Mixós, que en 1929 atendía dona Blanca, ao pé do soberbio castelo de Monterrei:

Sin embargo, el pueblo vive pobremente. Tiene una escuelita mixta, servida por maestra, una de esas escuelitas inolvidables, donde lo de menos es el techo de cañizo, o las bancas míseras, o los agujeros del solado. Donde lo importante es el mundo primitivo y remoto, el pequeño mundo inocente, que nos ve llegar como si viniéramos de otro planeta. De un planeta que no fala galego. Entiéndase bien, que a eso voy: de un planeta habitado por «señores». Pequeño mundo que camina descalzo y no le importa, que vive de «caldo» con «unto», que va a la escuela de doña Blanca porque es buena y sabe hablarles en su lengua, que ha nacido para el campo, para la vaca, para el trabajo, para la emigarción... Mundo inferior que desde la niñez siente -yo lo leo en sus ojos- la conciencia, o, si queréis, el instinto, de su inferioridad. ¡Tantas veneraciones, tantos siglos dominados por este castillo, por aquella iglesia o por cualquier especie de poder esquilmante y opresor, de esos que consideran como primera virtud del siervo la lealtad! La escuelita de Mijós tiene una solana que parece la borda de un navío y está toda ella escorada a babor. Si se les cae a los muchachos una bola del «guá», rueda y salta por la solana. El agua del diluvio que ahora está cayendo entra por el corredor y escurre para fuera. Es, por lo menos, fácil de baldear la escuela de doña Blanca Sanz y fácil también de dirigir para quien no venga de otras tierras, porque los pequeños son dóciles y los grandes desertan y ya no dan guerra. Al salir veo tendidos bajo la solana tres o cuatro chiquillos, rotos y descalzos también. «¿por qué no van éstos con doña Blanca?» «No son del pueblo -me dicen-, son de unos caldereros gitanos que están de paso». ¡Mala vista, me reprocho a mí mismo; ¿cómo no los he conocido?
Y esto sería todo, si no debiera agregar aquí que Mijós, a pesar de su aspecto humilde, tiene abolengo más antiguo que los condes de Monterrey. En la iglesia, anterior a la del castillo, ejemplar curioso de traza románica con factura mozárabe, hay unas aras romanas que vienen a estudiar los arqueólogos y unas pinturas medievales bizantinas que yo entreví lo que dura un fósforo. Creo, sin embargo, que con romanos, godos o árabes, con Monterrey o con quien fuere, Mijós no ha dispuesto nunca de sus propios bienes y ha variado poco en veinte siglos.
LUIS BELLO TROMPETA, Viaje por las escuelas de Galicia

O libro, na colección Arealonga da editorial Akal, está hoxe descatalogado; pero pode lerse na rede: Viaje por las escuelas de Galicia.

E sempre é recomendable a visita ao Museo Pedagóxico de Galicia (Mupega).

Unha flor para comezar o curso 10

2009-08-29T20:36:00.016+02:00

Comezamos o curso cunha flor, pero é A flor máis grande do mundo. Trátase do conto para nenos que o autor portugués José Saramago escribiu en 1970, moito antes de que lle concedesen o premio Nobel. Aquí podes ver en versión de plastilina animada, feita en Galicia e tamén premiada polo mundo adiante.

Dixen "conto para nenos" pero axiña te decatarás de que iso non máis que unha frase feita:

E se as historias para nenos pasasen a ser
lectura obrigatoria para os adultos?

Seríamos capaces de aprender realmente
o que, desde hai tanto tempo, vimos ensinando?

_________

O vídeo pódese ver e descargar en flocos.tv

O libro en castelán pódese ler e descargar en librosgratisweb.com

Balance optimista

2009-07-02T13:15:00.009+02:00

Coas obras emprestadas ao profesorado durante o derradeiro claustro desta semana, pechamos o curso 2008-2009 e facemos balance. Segundo os datos estatístiscos do movemento da biblioteca, estes son os resultadodos dos últimos nove meses:

894 préstamos (769 libros, 125 documentos audiovisuais), sen contar as Maletas Viaxeiras e as Bibliotecas de Aula. Isto quere dicir que aumentamos significativamente os resultados dos curso anteriores, ata multiplicalos por sete con respecto a hai tres anos. Cómpre lembrarmos que este curso baixamos o número de matriculados ata os 180 alumnos. Tendo en conta o profesorado e persoal non docente, viría representando unha media de catro préstamos por alumno e curso.

767 novos rexistros incorporados ao nosos fondos. Grazas ao esforzo do Grupo de Traballo dos últimos dous anos, completase a informatización de practicamente todo o material depositado na biblioteca. Segundo o OPAC-Meiga acadamos neste momento 3.617 rexistros bibliográficos.

Neste último curso tamén ampliamos a Hora de Ler ao segundo ciclo da ESO; puxemos en circulación dúas Maletas Viaxeiras; publicamos un Biblioboletín no nadal; programamos dúas sesións de contacontos; co-organizamos a II Romaría das Letras Galegas e outros eventos como o Día da Paz; ampliamos a dotación de ordenadores da biblioteca e os andeis con escadas na sala de lectura... e comezamos con dúbidas e erros a experiencia imparable dos Clubs de Lectura.

Pero, ademais, estamos cun sorriso de satisfacción por figurarmos na lista do PLAMBE para o vindeiro curso. Moito esperamos seguir aprendendo e divertíndonos entre libros e amigos!

Bo verán de lecturas para todos.

Profesores bibliotecarios a tempo completo en Portugal

2009-06-23T00:42:00.003+02:00

Este é a novidade que acaba de facer pública a Rede de Bibliotecas Escolares de Portugal:

A partir do ano lectivo de 2009-2010 a organização e gestão das bibliotecas escolares estará a cargo de professores bibliotecários a tempo inteiro que devem desenvolver estratégias e políticas que garantam a rentabilização de recursos e investimentos e a(s) coloquem ao serviço da escola, do processo formativo e das aprendizagens dos alunos.
Divulga-se o texto da portaria que aguarda publicação em Diário da República e que regula a designação de professores bibliotecários a partir do ano 2009-2010.
Portaria a aguardar publicação (PDF)
Brevemente será disponibilizado um dossier de apoio à operacionalização desta portaria.

Bibliotecas da bisbarra: Monterrei

2009-06-15T00:23:00.003+02:00

AXENCIA DE LECTURA MUNICIPAL DE MONTERREI

Rúa Progreso n.º 112

Tel.: 988 41 87 89

monterrei@rbgalicia.org

HORARIO:

Mañás: 10:30 - 13:30
Tardes: 17:00 - 20:00
Sábados: 11:00 - 13:00

BIBLIOTECARIA:

M.ª Milagros López Pérez

SOCIOS:

N.º de socios: 145
Requisito: estar empadroado no Concello

SERVIZOS:

Empréstamo de libros: Si
Material audiovisual (DVD, CD): Si
Catálogo en rede (OPAC): Si (http://www.opacmeiga.rbgalicia.org/)
Conexión a internet: Oito ordenadores a disposición dos usuarios.

FESTA DO BARONCELI NA CORUÑA (XI Premio Luís Freire)

2009-06-08T13:49:00.004+02:00

O sábado (6 de xuño) vivimos unha das xornadas máis emocionantes e emotivas na pequena historia do noso instituto. Na sala de exposicións da Domus, na cidade da Coruña, celebrouse a final do XI Premio Luis Freire de investigación científica para escolares. Dos cinco traballos finalistas, tres saíron do laboratorio de ciencias do IES Castro de Baronceli. Tras unha brillante exposición pública, con preguntas do xurado incluídas, este foi o fallo:

1.º PREMIO - IES Castro de Baronceli
Tania Alonso, Laura Pardo e David Ginzo
Que tipo de madeira produce máis cantidade de enerxía de biomasa mediante unha combustión termoquímica?

2.º PREMIOIES As Barxas de Moaña
Cal é a temperatura á que cantan os grilos?

3.º PREMIO - IES Castro de Baronceli
José Manuel Bahamonde, José Manuel Francisco, José Luís Basalo e Stefan Álvarez
Que número de pas optimizan o rendemento dos aeroxeradores?

4.º PREMIO - IES Castro de Baronceli
Sonia Villar, María Queija, Vania Gonçalves e Loli Sanmiguel
Que combinación de substancias depura mellor a auga?

5.º PREMIO - IES Sar de Santiago
Popeye, algas mellor que espinacas.

Todos recibiron un ipod. O primeiro equipo gozará ademais dunha viaxe ao Parque Natural Arribes del Duero.
Noraboa a todos e todas, en especial ao profesor Miguel A. Yebra.

FOTOS NA GALERÍA
Última páxina de El País (edición Galicia)
Reportaxe en El Ideal Gallego
Noticia en La Voz de Galicia

Balbino no club de lectura

2009-06-03T19:50:00.013+02:00

Estes son só algúns dos comentarios extraídos das valoracións persoais da lectura de Memorias dun neno labrego realizadas polo Club Proa de lectura .

Sinceramente, o libro paréceme algo triste, pois o protagonista non pode ir ás festas. Sei que a vida daquela era dura e máis miserable, pero tamén poderían deixar que o pobre rapaz gozara un pouco, porque senón vaia trauma!!! E ademais o pobre rapaz sofre por amor ¡Ai, pobriño Balbino!
IONE LEADBEATER
Ó principio non me gustou, pero despois está moi, moi ben.
Eu valoro ben o libro porque é realista. Dáme moita pena porque é un neno e non merece ter que traballar tanto.. Merece ir as festas, como os outros nenos, pero non vai porque debe gardar loito polo seu tío. A Balbino estanlle quitando a “infância” e todo ser humano, por moi malo que sexa, non merece iso. Que pronto se vai a idade da infancia!!!
JUDIT PEDROSA

A min gustoume moito a obra. Gustoume porque Balbino vai contando todo o que lle pasa. Balbino é un neno pobre, cando había festa na aldea el non ía porque tiña que gardar loito polo seu tío. Tamén me gustou porque é un neno moi traballador, facía todo o que lle pedían seus pais e a súa madriña, nunca rechistaba e era un neno moi listo a pesar de que case non ía á escola.
YASMÍN GONZÁLEZ

Gustoume porque é un libro que engancha moito, conta unha vida real que sucedeu hai moito tempo e que nós, afortunadamente, non coñecemos. O mellor da vida do protagonista foi destrozada e iso non debería ser así.
YÉSICA FERREIRO

Bibliotecas da bisbarra: Riós

2009-05-27T19:06:00.002+02:00

AXENCIA DE LECTURA MUNICIPAL DE RIÓS
Estrada Vendas-Vilardevós n.º 65
Tel.: 988 594 487 - Fax: 988 425 145
rios@rbgalicia.org

HORARIO:
Luns, mércores e venres: 15:00 – 20:00 horas
Martes e xoves: 9:00 – 14:00 horas

BIBLIOTECARIA: Lucía Álvarez Rodríguez

SOCIOS: Levar dúas fotografías e o DNI

SERVIZOS:

Sala de lectura: 20 postos adultos e 13 postos infantil
Empréstamo de libros: Si
Material audiovisual (DVD, CD): Si
Publicacións periódicas: Non
Catálogo en rede (OPAC): Si (http://www.opacmeiga.rbgalicia.org/)
Conexión a internet: Oito ordenadores a disposición dos usuarios.

ACTIVIDADES: Campañas de animación á lectura con contacontos, títeres e encontro con escritores. Alfabetización dixital para adultos.

Ruta Currosiana

2009-05-25T13:24:00.004+02:00

O 11 de maio, nas vésperas das Letras Galegas, os grupos de 3.º ESO realizaron a Ruta Currosiona por terras de Celanova. Trátase, sen dúbida, dun dos itinerarios culturais máis completos que existen na actualidade en Galicia. A xornada desenvolveuse do seguinte xeito:

Visita á casa natal de Curros Enríquez convertida en Casa dos Poetas para acoller ás importantes figuras da literatura como Celso Emilio Ferreiro ou Méndez Ferrín.
Visita guiada ao mosteiro, con parada na biblioteca do instituto e nas xoias monumentais: claustros, o poleiro, capela mozárabe, coro e órgano.
Xantar
Ruta de senderismo polos camiños de Penalta e Einibó, lugares famosos polos poemas de Curros.
Visita ao castelo de Vilanova e mostra da Virxe do Cristal.
Subida a Castromao.

Todo iso adozado con lecturas de poemas e as amables explicacións de Paula, guía da Casa dos Poetas, a quen lle debemos agradecer a súa paciencia e dedicación.

Novidades na Biblioteca de Verín

2009-05-24T21:45:00.004+02:00

Cando aínda estamos celebrando os resultados dos premios literarios do Concello de Verín, a Biblioteca Municipal convoca un novo concurso de narrativa. Está dirixido a escolares da comarca e tamén do municipio de Chaves. Presenta a novidade dun curioso sistema de premio mediante sorteo entre os participantes seleccionados. (Ver Bases)

As bases tamén poden consultarse na súa recén estreada páxina web que merece ser recibida con alegría e parabéns. Ademais da publicidade das súas actividades como esta iniciativa do concurso, facilita a consulta do catálogo en rede e dos servizos de documentación como o acceso ao CER (Compendio Educativo en Red).

Páxina da Biblioteca Municipal de Verín

Bibliotecas da bisbarra

II Romaría Popular das Letras Galegas

2009-05-19T01:15:00.000+02:00

Reivindicando ao músico Ángel Barja

2009-05-17T23:16:00.005+02:00

Edelmiro Mateo, director da Coral de Verín, trazou o venres na biblioteca o perfil humano do seu mestre e amigo Ángel Barja. A través da súa exposición realizada desde a emoción, descubrimos a que sen dúbida é unha das maiores figuras musicais de Galicia, e que ademais foi paisano noso. Ángel Barja naceu en Terroso (Vilardevós) no ano 1938, e aínda que desenvolveu a súa carreira musical fóra de Galicia, principalmente en Roma e León, mantivo unha estreita relación coa súa terra na que conserva vínculos familiares. Esta foi unha das mensaxes máis repetidas na conferencia: "De verdade podemos presumir de Ángel Barja porque foi un músico, director e compositor excelente. Aínda que aquí sexa descoñecido, goza dun recoñecido prestixio internacional".

O luns, 18 de maio, dedicarémoslle a Aula de Música dentro das actividades da II Romaría das Letras Galegas organizadas polo ENDL.

Tim Bowley e Charo Pita na biblioteca

2009-05-12T17:18:00.007+02:00

Maios 2009

2009-05-03T19:31:00.008+02:00

Os nosos profesores
teñen moita paciencia,
só con miralos
contáxiannos "sapiencia" .

O profe de informática
é moi enrollado,
armámoslle a festa
e calquera lado.

Os deste instituto
fomos de excursión,
sete días en Andorra
molaron mogollón.

Texto íntegro:

Coplas dos maios 2009
Certame Enrique Gómez Pato

LaGaZetaDeTerZero (nº. 3)

2009-04-28T18:25:00.002+02:00

Xa está na rúa o número 3 de LaGaZetaDeTerZero, máis interesante ca nunca!!! Entrevistas de rabiosa actualidade, reportaxes de investigación, enquisas sorprendentes, imaxes para o recordo... Non podes quedar sen ela!
Se non atopas ningún "punto de venda", lembra que podes reservar exemplares escribindo a lagazetadeterzero@hotmail.com. Só hai 500 periódicos...!

Parabéns ao equipo de redacción.